کد خبر: 193221

سکوت سازمان ملل در مقابل جنایت صهیونیست ها

پس از60 سال از اشغال فلسطین، غزه سندی گویا از جنایاتی است که بر مردم فلسطین رفته است و اکنون نیز پس از 6 دهه سازمان ملل که خود در رنج مردم فلسطین دست داشته است با سکوت و یا بی عملی خود تنها نظاره گر فاجعه انسانی درنوار غزه است.
به گزارش خبرنگار اتاق خبر 24

بیست و نهم نوامبر از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد به عنوان روز جهانی همبستگی با مردم فلسطین اعلام شده است. مجمع عمومی سازمان ملل متحد در 29 نوامبر سال 1977 با اکثریت آرا این روز را در تقویم جهانی به عنوان روز همبستگی با مردم فلسطین ثبت کرد و از کشورهای عضو این سازمان خواست تا این روز را در تقویم خود داشته و آن را گرامی دارند. هر چند به نظر می رسد هدف از این اقدام سازمان ملل متحد نشان دادن توجه جهانی به مشکلات جامعه فلسطینی است اما این اقدام در حالی صورت گرفت که همین سازمان با تصویب قطعنامه 181 که به قطعنامه تقسیم فلسطین مشهور شده است، نخستین بذر مشکلات جامعه فلسطینی را 30 سال قبل از آن، خود کاشته است. قطعنامه ای که ظالمانه جامعه سرزمین فلسطین را سه پاره کرد و بخشی از جامعه تاریخی فلسطین را در سرزمین فلسطین و در خانه و کاشانه آباء و اجدادیشان نادیده گرفت و آنها را به صهیونیست ها بخشید.

سکوت سازمان ملل در مقابل جنایت صهیونیست ها

اکنون 30 سال از تصویب روز جهانی همبستگی با مردم فلسطین می گذرد اما این سازمان در مقابل جنایات رژیم صهیونیستی علیه مردم فلسطین، در همه این سال ها سکوت کرده است و بعضا با نمایش انفعال شدید، ستم را در حق جامعه فلسطینی مضاعف داشته است. انتخاب نمایندگان رژیم صهیونیستی در برخی از کمیسیون ها و کمیته های سازمان ملل متحد و یا تصویب اسامی عبری برخی شهرها و اماکن تاریخی و دینی فلسطین شاخص های آشکاری در انفعال و همراهی سازمان ملل متحد با صهیونیست ها در ظلم و جنایت علیه فلسطینیان است. اما با این حال همین سازمان از دفاتر خود در کشورهای مختلف خواستار برگزاری مراسمی در اعلام همبستگی با مردم فلسطین است!؟

هر چند بر این باوریم که در شرایط سلطه دیپلماسی استبدادی صهیونیستی – استعماری و کثرت رسانه های صهیونیستی در توجیه این دیپلماسی، برگزاری مراسم در حمایت از جامعه فلسطینی، فرصتی است که نباید از آن چشم پوشید. اما نباید این مهم را پوشیده داشت که همبستگی با مردم فلسطین با هدف حمایت از این جامعه تفکیک شده در جهت استیفا حقوق ذاتی آنان باید باشد. حقوقی که از صدور قطعنامه 181 در سال 1947 از آن باز داشته شده اند وصدور قطعنامه ای دیگر و تعیین روزی به نام « روز همبستگی با مردم فلسطین » از سوی این سازمان نمی تواند ظلمی را که در حق این ملت اعمال کرده، از بین ببرد.

سازمان ملل شتابان عضویت اسرائیل را در این سازمان پذیرفت و این در حالی بود که این عضویت را مشروط کرد که در نوع خود بی سابقه است و بعد از آن نیز هرگز تکرار نشده است! اسرائیل در حالی عضو سازمان ملل شد که هیچ یک از شروط عضویت در سازمان ملل مطابق بند 1 ماده 4 منشور سازمان ملل متحد (دولت بودن، صلح‌جو بودن، پذیرش تعهدات منشور و قادر و مایل بودن به اجرای تعهدات منشور) را دارا نبود. این بند ویژگی های یک دولت را داشتن سرزمینی مشخص با مرزهای تعریف شده می داند که در آن زمان اسرائیل فاقد مرزهای مشخص بود. همچنین یک دولت باید از جمعیتی دائمی برخوردار باشد که اسرائیل از این ویژگی نیز به دور بوده است. یک دولت باید یک حکومت مستقل داشته باشد، حال آنکه اسرائیل در آن زمان فاقد این مقوله بوده است.

غزه؛ نتیجه جنایان رژیم صهیونیستی

در نتیجه محاصره باریکه غزه نیز میزان بیکاری، ناامنی غذایی و سوءتغذیه در این باریکه رشد زیادی داشته است. بیکاری در غزه 43 درصد و در میان جوانان این منطقه 60 درصد است که بالاترین آمار در جهان است. میزان بالای بیکاری سبب فقر و کمبود مواد غذایی در غزه شد. در حالی که 30 درصد جمعیت غزه در سال 2000 زیر خط فقر زندگی می‏کردند این میزان در سال 2016 به 80 درصد افزایش یافت. در واقع؛ 80 درصد مردم غزه به کمک ‏های بین‏ المللی وابسته هستند. 73 درصد مردم غزه با ناامنی غذایی مواجه هستند.

فلسطینی‏ ها با حدود 7 میلیون نفر جمعیت آواره، بزرگ‏ترین جمعیت آواره در جهان را تشکیل می ‏دهند که شمار جمعیت آواره غزه بیش از مناطق دیگر است. غزه 360 کیلومتر مساحت و حدود یک میلیون و هشتصد هزار نفر جمعیت دارد که 74 درصد جمعیت آن آواره هستند. در غزه 8 اردوگاه آوارگان شامل چهار اردوگاه در شهر و چهار اردوگاه نیز در روستا وجود دارد. جنگ علت اصلی آوارگی مردم غزه است. برای مثال؛ پس از جنگ سال 2014 رژیم صهیونیستی علیه غزه 65 هزار نفر در داخل غزه آواره شدند. 73576 ساختمان از اکتبر 2000 تا آوریل 2005 به طور کامل و یا جزیی توسط ارتش اشغالگر صهیونیستی تخریب شد که 28709 ساختمان در باریکه غزه بود و از این تعداد 4778 ساختمان به طور کامل تخریب شد. «پرنیل آیرون ساید»، نماینده یونیسف در غزه گفت در نتیجه اقدام نظامی رژیم صهیونیستی علیه غزه در سال 2014 ، بیش از 17 هزار باب منزل مسکونی ویران شد که بی‏ خانمانی 100 هزار شهروند غزه که نیمی از آنها کودک بودند را در پی داشته است.

در فلسطین مرگ و میر کودکان زیر هفت سال هفت برابر بیشتر از اسرائیل است.30 درصد کودکان فلسطینی قبل از 5 سالگی می‏ میرند. از هر 1000 کودکی که در کرانه باختری به دنیا می‏ آیند 21 نفر و هر 1000 نفری که در غزه به دنیا می‏ آیند 31 نفر قبل از یک سالگی می ‏میرند. کم ‏خونی، تغذیه ناقص و سوءتغذیه شدید از دلایل اصلی آمار بالای مرگ و میر کودکان فلسطینی است. برای مثال؛ 50 درصد کودکان زیر 2 سال کرانه باختری و غزه با کم‏ خونی مواجه هستند. 39.1 درصد زنان باردار در غزه و 15.4 درصد زنان باردار در کرانه باختری با کم‏ خونی مواجه هستند. در عین حال، کمبود شدید آب و مصرف آب غیرآشامیدنی نیز سبب بیماری‏هایی نظیر هپاتیت و اسهال می ‏شود.

در سال 2013 در کرانه باختری بیش از یک میلیون فلسطینی مجبور بودند که به ازای هر نفر تقریباً 60 لیتر آب در روز مصرف کنند در حالی که سازمان ملل هر روز برای هر نفر 100 لیتر آب توصیه می‏ کند. این در حالی است که 95 درصد آب مصرفی شهروندان غزه نامناسب است و میزان نیترات در آب بالا است که برای کودکان و اطفال مناسب نیست. خسارت‏ هایی که طی جنگ‏های اسرائیل علیه غزه به تسهیلات بهداشتی این منطقه وارد شد، سبب فقر بهداشتی و پزشکی نیز در باریکه غزه و افزایش مشکلات مردم منطقه شد. برای مثال؛ 7 مرکز بهداشتی و 67 بیمارستان و کلینیک در جنگ سال 2014  آسیب دیدند. محاصره غزه توسط اسرائیل نیز سبب کمبود برق، تجهیزات پزشکی و دارو در این منطقه شده است.

دولت امریکا بدون توجه به قطعنامه های بین المللی صادره از همین سازمان، بیت المقدس را که بر اساس قطعنامه 181 یک منطقه بین المللی شناخته شده است و قطعنامه 242 که آن را اشغالی می داند، این منطقه را بعنوان پایتخت رژیم صهیونیستی شناسایی کرده و سفارت خود را از تل آویو به آنجا منتقل کرده است اما سازمان ملل پاسخش انفعال است.  

اسرائیل بلندی های جولان سوریه را که در سال 1967 اشغال کرده است و دولت امریکا در سال 2018 از ضمیمه سازی آن به جغرافیای اشغالی فلسطین حمایت می کند اما سازمان ملل منفعل است.

صهیونیست ها که با هدف اشغالگری بیشتر و تغییر دموگرافی جغرافیای فلسطین اقدام به شهرک سازی در مناطق اشغالی 1967 کرده اند، اعلام می کنند که این مناطق باید ضمیمه مناطق اشغالی 1948 شود و دولت امریکا اخیرا اعلام کرد که نسبت به شهرک سازی اسرائیل در این مناطق اعتراضی ندارد اما سازمان ملل همچنان منفعل است.

رژیم صهیونیستی در کرانه باختری که بر اساس قطعنامه 242 سازمان ملل متحد یک منطقه اشغالی و فلسطینی نشین است، اقدام به بازداشت و قتل فلسطینیان می کند اما سازمان ملل همچنان تصمیم به انفعال گرفته است.

باریکه غزه در محاصره زمینی، دریایی، هوایی، زیر زمینی، زیر دریایی و زیر زیر دریا قرار دارد و این محاصره هر روز جامعه فلسطینی ساکن در غزه را با مرگ های متعددی همراه کرده است اما سازمان ملل، منفعل بودن را ترجیح داده است.

شاید تنها فایده ای که روز جهانی همبستگی با ملت فلسطین برای ملت فلسطین داشته باشد آن است که در یک روز در سال نمایندگی های سازمان ملل متحد در برخی کشورها به نوعی این روز را گرامی بدارند!!

کدام همبستگی؟

نکته مهم این است که جنایت‏ های رژیم صهیونیستی در سایه حمایت قدرت‏ های غربی که مدعی دفاع از حقوق بشر هستند، رخ داد. در واقع؛ هرگونه رسیدگی به جنایت و هر گونه رسیدگی نقض حقوق بشر توسط رژیم صهیونیستی از جانب قدرت‏ های غربی مستثنی شده است. علت این اسثتناء نیز واضح است: تأسیس رژیم صهیونیستی نتیجه سیاست‏ های قدرت‏ های غربی به خصوص انگلیس و آمریکا است. از این‏رو، اگرچه 29 نوامبر روز جهانی همبستگی با مردم فلسطین نامیده شده است اما فلسطین به اقدام‏های عملی جدی نیازمند است.

بر این اساس باید گفت اعلام روز همبستگی جهانی با مردم فلسطین از سوی سازمان ملل در واقع یک حرکت تبلیغاتی و نمایشی و با هدف کاهش تیزی انتقادات در باره انفعال این سازمان در مقابل رفتارهای خشونت بار و ناقض مقررات بین المللی اسرائیل بوده است.

گرچه باید هر فرصتی را در حوزه توجه دادن افکار عمومی به مسئله فلسطین مغتنم شمرد، اما این اغتنام نباید سبب شود از بخشی از حقوق ذاتی جامعه فلسطین چشم پوشی شود. جامعه فلسطین قبل از قطعنامه 181 سازمان ملل متحد در کل جغرافیای 27 هزار کیلومتر مربعی فلسطین زندگی می کردند و مالک و صاحب آن بوده اند و صهیونیست‌ها پس از صدور این قطعنامه با اعمال زور و قتل عام سازمان یافته و ارعاب و چندین جنگ این سرزمین را اشغال و جامعه فلسطین را آواره کرده‌اند. بنابراین در فرصت روز جهانی همبستگی با مردم فلسطین باید همه حقوق تضییع شده فلسطینیان مطمح نظر بوده و به صورت یک مطالبه جدی و فراگیر جهانی پیگیری شود. بازگشت به خانه و کاشانه خود و پایان اشغال از کل جغرافیای فلسطین و حق تعیین سرنوشت از مهمترین این حقوق هستند.