کد خبر: 192739

فرانسه؛ پیشرو در توهین به مقدسات

رذالت و اصرار ماکرون بر حمایت از اهانت به ساحت پیامبر اعظم (ص)، حاکی از درماندگی او در اداره دولت فرانسه و اصرار بر ایجاد دو قطبی در این کشور است.
به گزارش خبرنگار اتاق خبر 24

11 شهریورماه بود که مجله فرانسوی «شارلی ابدو» بار دیگر کاریکاتورهای توهین‌آمیز خود علیه پیامبر اسلام(ص) را منتشر کرد. «امانوئل ماکرون» رئیس‌جمهور فرانسه روز جمعه 14 شهریورماه در حمایت از توهین این مجله به ساحت مقدس پیامبر اسلام و ارزش‌های بیش از یک میلیارد و 800 میلیون جمعیت کره زمین گفت: «آزادی در فرانسه، آزادی برای اعتقاد داشتن یا نداشتن را هم شامل می‌شود، اما این را نمی‌توان از آزادی‌ حق کفرگویی جدا کرد».

به‌دنبال آن دولت فرانسه به بهانه تقویت سکولاریسم لایحه‌ای را به پارلمان این کشور ارائه داد که بر اساس آن سرمایه‌گذاری خارجی برای ساخت مساجد و مدارس مذهبی در این کشور ممنوع می‌شود. ماکرون در توجیه این لایحه مدعی شد «اسلام دینی است که در بحران به سر می‌برد».

هفته گذشته نیز دولت ماکرون دستور تعطیلی بیش از 70 مسجد را صادر کرد. پلیس فرانسه نیز همزمان از یورش به خانه‌های مسلمانان و مراکز اسلامی این کشور به بهانه مبارزه با افراط‌گرایی خبر داد. در جدیدترین موارد نیز وزیر کشور فرانسه گفته است باید بخش مربوط به غذاهای حلال در فروشگاه‌های این کشور تعطیل شود. امانوئل ماکرون رئیس‌جمهور این کشور نیز گفته است از انتشار کاریکاتورهای موهن «حمایت» می‌کند و در این مسئله «عقب‌نشینی» نخواهد کرد.

فرانسه؛ پیشرو در توهین به مقدسات

کشور فرانسه در بین سایر کشورهای غربی در توهین به مقدسات دینی پیش‌روتر است. در واقع توهین به ادیان آسمانی و مقدسات دینی در این کشور بخش غیرقابل تفکیک حق آزادی بیان و عقیده محسوب می‌شود. فرانسه به‌عنوان اولین کشور در اروپا کفرگویی و اهانت به مقدسات را رسماً از سال 1881 و عملاًً پس از انقلاب فرانسه در سال 1789 دیگر جرم نمی‌پندارد. با وجود این در سال ۱۹۷۲، به منظور مبارزه علیه نژادپرستی در فرانسه، قانونی در رابطه با جرایمی ‌مثل اهانت، افترا و تحریک به نفرت، خشونت و یا تبعیض وضع شد.

طی 4 دهه گذشته دولت‌های فرانسه هیچ‌گاه توهین‌کنندگان به ساحت مقدس دین مبین اسلام یعنی ارزش‌های 24 درصد جمعیت کره‌زمین که بیش از یک میلیارد و 800 میلیون نفر می‌شود را محاکمه و زندانی نکرده‌اند.

توهین و جسارتی که امروز به ساحت مقدس پیامبر نور و رحمت حضرت ختمی ‌مرتبت در فرانسه و کم و بیش در سایر کشورهای غربی می‌شود مسئله تازه و جدیدی نیست بلکه سابقه‌ای طولانی به قدمت تاریخ دارد. در قرآن کریم موارد متعددی از این توهین‌ها بیان شده است. استهزاء، تمسخر، تهمت و نارواگویی، نسبت دادن جادوگری، دروغ‌گویی، دیوانگی و... تنها بخشی از این توهین‌ها بوده است. پیامبری که روزی در مکه به عدد انگشتان یک دست نیز یار و یاوری نداشت و غیر از حضرت خدیجه سلام‌الله‌علیها و حضرت علی عالی أعلا کسی به حضرتش ایمان نیاورده بود؛ بعد از 1400 سال نزدیک به 2 میلیارد از جمعیت کره زمین به او ایمان آورده‌اند.

این وعده خداوند است که در سوره توبه آیه 33 می‌فرماید: «او کسی است که رسولش را با هدایت و آیین حق فرستاد، تا آن را بر همه ادیان و آئین‌ها غالب گرداند، هر چند مشرکان کراهت داشته باشند». خداوند صادق و حکیم است و وعده‌ای که می‌دهد بدون شک محقق خواهد شد. بخش گسترده‌ای از اسلام هراسی و اسلام‌ستیزی نیز دقیقاًً از گرایش گسترده به اسلام در کشورهای غربی و ‌ترسی که در وجود این دولت‌ها افتاده ناشی می‌شود. بخش دیگری از گسترش اسلام‌هراسی نیز به سستی و انشقاق گسترده در امت اسلامی برمی‌گردد. غرب وقتی می‌بیند در جهان اسلام دولت‌ها هیچ عکس‌العملی در مقابل مسائل کلان جهان اسلام نشان نمی‌دهند و برخی از آنها به خط شده‌اند تا با دشمن اصلی امت اسلامی پیمان صلح امضا کنند پروژه توهین به مقدسات اسلامی را با جرأت و جسارت بیشتری دنبال می‌کند.

اسلام ناب محمدی

 

اسلام ناب محمدی (ص) اگر افراطی بود دیگر ادیان الهی نزد آن ارزشی نداشتند و آنها را نفی می‌کرد؛ اسلام هیچگاه با دیگر ادیان الهی تقابل و تضاد ندشته است.

در زمانی که حضرت رسول اکرم (ص) پس از فتح مکه حکومت اسلامی را بپا کردند، همه ادیان الهی که دارای کتاب آسمانی بودند زیر زمه اسلام زندگی آرامی را سپری می‌کردند و حکومت با آنها همچون مسلمانان رفتار می‌کرد.

نزد اسلام، همه پیامبران الهی از ارج و قرب برخوردارند تا جایی که اسلام اجازه توهین و اهانت به دیگر ادیان الهی و پیامبران آنها را نداده است.

در دین اسلام و در قرآن کریم از پیامبرانی، چون حضرت موسی(ع)، حضرت عیسی(ع) و دیگر پیامبران به نیکی یاد شده و داستان‌های آموزنده‌ای از آن بزرگواران در قصص قرآن مجید وجود دارد.

چنین دینی آیا افراطی و خشن است؟ چگونه می‌توان با دینی که پیامبرش «رحمة للعالمین» است با بی احترامی و بی‌حرمتی رفتار کرد؟

 

توهین به اسلام به بهانه دفاع از آزادی بیان

ماکرون در حالی از انتشار کاریکاتورهای توهین‌آمیز به ساحت مقدس پیامبر اسلام در فرانسه حمایت کرده است که 8 درصد از جمعیت 68 میلیونی این کشور (نزدیک به 6 میلیون نفر) مسلمان هستند و هر سیاستمداری با کمترین بهره هوشی و هر عقل نیمه سلیمی ‌حکم می‌کند برای حفظ صلح و ثبات کشور نباید احساسات مذهبی 6 میلیون نفر از جمعیت کشور را به بهانه دفاع از آزادی بیان جریحه‌دار کرد.

آنچه از تعاریف آزادی بیان در اسناد بین‌المللی برمی‌آید، به هیچ وجه توجیهی برای توهین یا تمسخر ارزش‌های سایر ادیان نیست. آزادی بیان تا جایی کاربرد دارد که با سایر حقوق تزاحم پیدا نکند. جریحه‌دار کردن احساسات و عقیده 6 میلیون مسلمان فرانسوی و نزدیک به 2 میلیارد مسلمان در جهان به بهانه آزادی بیان نه تنها با هیچ منطق و استدلالی قابل پذیرش نیست، بلکه مغایر با همین اسناد، کنوانسیون‌ها و معاهداتی است که آزادی بیان را به‌عنوان یک حق بشری معرفی کرده‌اند.

چرخه خشونت در فرانسه

هفته گذشته یک معلم فرانسوی که اقدام به نمایش کاریکاتورهای موهن در کلاس درس کرده بود به قتل رسید. به‌دنبال آن موجی در فرانسه در حمایت از این معلم و محکومیت خشونت علیه وی شروع شد و دولت ماکرون از فضای به‌وجود آمده استفاده و فشارها و محدودیت‌ها علیه جامعه مسلمانان این کشور را تشدید کرد اما دولت فرانسه نمی‌تواند تنها یک طرف چرخه خشونت و حمله به این معلم تاریخ و دفتر مجله شارلی را محکوم کند اما به نصف دیگر ماجرا کاری نداشته باشد. دولت فرانسه اگر به‌دنبال حفظ صلح، ثبات و امنیت کشور است باید تمام این چرخه را محکوم کند.

وقتی کسی حق نداشته باشد به ارزش‌های اسلامی به بهانه آزادی بیان و کفرگویی توهین کند و مسلمانان را به مبارزه بطلبد؛ خشونتی نیز در میان نخواهد بود. تا زمانی که در فرانسه بر همین پاشنه می‌چرخد و به ارزش‌های مسلمانان به بدترین شکل ممکن توهین می‌شود و دولت ماکرون نیز از آن حمایت می‌کند، نباید انتظار داشت چرخه خشونت در این کشور متوقف شود.در واقع رئیس‌جمهور جوان فرانسه با حمایت از این توهین‌ها با آتش بازی می‌کند و ظاهراً خود نیز خبر ندارد.

 

غرب خود را متمدن، با فرهنگ و حامی خقوق بشر می‌داند؛ رژیم‌های غربی تصور دارند همه این ویژگی‌ها درون آنها وجود دارد در حالی که ذره‌ای از فرهنگ، تمدن و تاریخ درخشان در قاموس غرب دیده نمی‌شود.

خشونت، ظلم، پلیدی و دوری از معنویت که اکنون به یک خلاء شدید در میان مردمان این بخش از جهان تبدیل شده، در تار و پود جوامع غربی رخنه کرده و اجازه اندیشیدن را از مردم گرفته است.

هم اکنون که غرب در حال اسلام ستیزی به بهانه «افراط گرایی اسلامی» است، باز هم مسلمانان جهان به خود اجازه نمی‌دهند تا به مقدستات مذهبی مسیحیت یا یهودیت اهانت کنند و هیچگاه نیز دست به چنین اقدامی نخواهند زد و اگر زمانی در گوشه‌ای از جهان اسلام دیده شود به آیین مسیحیت یا یهودیت اهانت شده است، شک نباید داشت که توطئه‌ای برای ایجاد جنگ‌های مذهبی یا بهتر بگوییم بازآفرینی جنگ‌های صلیبی علیه جهان اسلام است.

مردم فرانسه و دیگر کشورهای غربی در کنار هم مانند شهروند عادی زندگی می‌کنند و حتی مراودات اجتماعی دارند؛ شاید اندک افرادی با دیدگاه‌های نژاد پرستی و افراطی در کشورهای غربی وجود داشته باشند که با اسلام، ستیز می‌کنند، اما اکثریت مردم جوامع غربی مشکلی با اسلام و مسلمانان ندارند.

 

منطق ماکرون

مکرون، مدتی است که شدت ضدیت با اسلام را در فرانسه افزایش داده است. منطق مکرون بر «آزادی بیان» استوار است در حالی که در هیچ آیین و مسلکی نمی‌توان یافت که تعریف «آزادی بیان»، توهین به مقدسات و محبوب‌ترین شخصیت عالم یعنی حضرت محمد (ص) باشد.

رسانه‌ها در فرانسه آزاد هستند تا هر آنچه که بخواهند بنویسند و منتشر کنند، آیا همین رسانه‌ها اجازه دارند از رژیم اسرائیل به خاطر جنایاتی که علیه مردم فلسطین مرتکب می‌شود انتقاد کنند؟

میان انتقاد و اهانت فاصله است، اما حتی رسانه‌های فرانسوی این اجازه را ندارند که از رفتار جنایتکاران صهیونیست‌ها انتقاد کند.

کافی است که یک رسانه در فرانسه علیه صهیونیست‌ها مطلبی یا کاریکاتوری منتشر کند، آنگاه خواهند دید صهیونیست‌ها چگونه از خود واکنش نشان خواهند.

رییس جمهور فرانسه، با سیاستی که علیه اسلام، مقدسات جهان اسلام و مسلمانان در پیش گرفته است، رفتاری افراط گرایانه از خود بروز داده، ترس مکرون و دیگر سران نظام سرمایه داری از هویت، معنویت و جایگاه والای اسلام در میان جوامع غربی است.

اسلام گرایی افراطی، زاییده تفکر و سیاست غرب است؛ اگر در جهان گروه‌های تروریستی افراطی مدعی اسلام، رشد کرده‌اند، همه آنها پرورش یافته مکتب نظام سلطه هستند.

در حالی که فرانسه با وجود بحران همه گیر شدن کرونا در کشور دست و پنجه نرم می‌کند و گسترش این ویروس نشان از ناتوانی و ناکارآمدی دولت امانوئل مکرون دارد، شکل گیری یک سناریوی قتل آن هم از سوی یک مسلمان ۱۸ ساله چچنی برای انحراف افکار عمومی مناسب به نظر می‌رسد.

دولت فرانسه چند سالی را با تظاهرات گسترده مردم در روزهای شنبه هر هفته با سرکوب خشن مردم معترض سپری کرد. مردمی که به سیاست‌های ناعادلانه حاکمیت معترض هستند.

همگان قتل معلم فرانسوی را به دست یک فرد مدعی مسلمانی محکوم کردند، اما معلم تاریخ مدرسه‌ای در فرانسه، قربانی افراط گرایی دولتمردان خود شده است.

جوامع غربی مانند کشور فرانسه، دچار افراط گرایی لائیسیته هستند؛ جایگاه مذهب و معنویت در جوامع غربی از بین رفته، مردم مستأصل از بی هویتی دینی خود سرگردانند و در این وانفسای بی هویتی، آشنایی با اسلام ناب، آن‌ها را از سرگردانی و حیرانی نجات می‌دهد.

گرایش مردم کشورهای غربی به اسلام افزایش پیدا کرده و سردمداران نظام سلطه از این اتفاق احساس خطر می‌کنند؛ اسلام هراسی و اسلام ستیزی برای جلوگیری از نفوذ بدون خون ریزی اسلام در جوامع غربی است.

دفاع از هتاکان

سخنان مکرون در دفاع از هتک حرمت به مقدسات، تناقض و نوعی فرار از مسؤولیت یک دولت در دفاع از حقوق شهروندانش است، در حالی که دفاع از حقوق شهروندان به عهده دولت است. بنابراین دولت فرانسه باید از حقوق مسلمانان این کشور نیز دفاع کند، اما وقتی مکرون در کنار هتاکان قرار گرفته و بخشی از جامعه فرانسه را به سمت روش‌های خشونت‌آمیز سوق می‌دهد باید تبعات این رویه را نیز بر عهده بگیرد.

براساس قواعد جاری و پذیرفته شده، دولت‌ها باید چتر حمایتی خود را روی همه شهروندان بگسترانند و از همه مردم دفاع کنند، در حالی که وقتی در شرایط کنونی به‌راحتی اجازه اهانت به پیامبر اسلام(ص) را می‌دهند چگونه می‌خواهند اهانت‌ها و حمله به ادیان مختلف و مراسم متعدد مذهبی را کنترل کنند.

آنها باید بدانند دامنه توهین به مقدسات اسلامی در محدوده مسلمانان باقی نمی‌ماند، بلکه این‌گونه اقدامات موجب توهین به ادیان دیگر شده و آنها نیز در معرض چنین اهانت‌هایی قرار می‌گیرند. به این ترتیب، جنگ میان مذاهب و ادیان مختلف شکل گرفته و چنین رویه‌ای تبعات منفی بسیار شدیدی در پی خواهد داشت.