کد خبر: 191381

دربی از قاب "لحظه " ها

نود و سومین دربی پایتخت هیجان انگیز تر از همیشه در شرایطی به پایان رسید که استقلال با 6 گل در ضربات پنالتی راهی فینال جام حذفی شد با دور خوانی فنی این بازی از قاب "لحظه" همراه باشید. 

نکاتی که در این مقاله بدان می پردازیم تحقیقا زوایایی است که احتمالا کمتر دیده شده به این معنی که عمدتا به روی مسائل فنی درون مستطیل سبز متمرکز خواهیم شد.
با سوت پیام حیدری بازی با چند پاس بلند بی هدف بین دو تیم کم کم وارد یک جدال تاکتیکی شد.
پاس های تک ضرب در یک سوم دفاعی استقلال عملا در دقایق ابتدایی درصد مالکیت توپ را به نفع آبی پوشان مصادره کرده بود که ناگهان مهدی قایدی مهاجم ریز جثه این تیم روی یک حرکت صرفا انفرادی با عبور مستقیم از مدافع پیش رو یک بغل پای فنی در سه کج سمت راست دروازه، استقلال را به گل اول رساند . 
این گل زودهنگام در حین اینکه نوید از یک بازی پر گل و پر هیحان می داد اما در عین حال حامل یک آلارم جدی هم بود و آن اینکه گلزنی در این دقایق عمدتا با کاهش ولع هجومی، تیم ها را تا حدودی به عقب تر و بعضا لاک دفاعی فرو می کشد. 
در ادامه پرسپولیسی ها با حرکت از چپ جایی که وریا غفوری یک روز کاملا معمولی و نه چندان پر فروغ را طی میکرد توانستند با نفوذ به قلب دفاع استقلال یکی دو مرتبه دروزاه این تیم را با تهدید روبرو کنند و این شانس را داشته باشند که حسینیِ پر اشتباه را یک محک جدی بزنند.
حسینی که البته به خوردن گل های زیبا شهره شده است مقابل ضربه مستقیمِ جدی ای قرار نگرفت. 
 پس از سی دقیقه ابتدایی با فرمان کول بریک داور بازیکنان به استراحتی کوتاه تن دادند البته از این نکته نیز نباید گذشت که اجرای فرمان کول بریک از لحاظ زمانی مقارن شد با تایمی که قدری برخوردهای فیزیکی بالا گرفته بود و عملا هم برای بازیکنان فرصت آرام شدن بود وهم برای داور یک مسکن مقطعی تا قدری جریان سخت افزاری بازی را مجددا در دست گیرد. 
پیام حیدری داور جوان دربی پیش از بازی در مقابل هجمه ای از نظرات کارشناسی قرار گرفته بود با این مضمون که اواحتمالا در جریان این دیدار بارها دست به کارت خواهد شد تا تنش قابل پیش بینی دربی را کنترل کند کاری که حیدری البته در زمین انجام نداد، هرچند که سکوهای خالی و حذف فشار روانی 100 هزار نفره استادیوم آزادی هم دست و عصایی زیر بغل داور زده بود و وی عملا نیمی از فشار های تئوریزه در دربی ها را پشت سر گذاشته بود. 
تا از بحث داوری عبور نکردیم به این نکته نیز اشاره کنیم که یک خطای مشکوک روی شماره 8 استقلالی ها پشت محوطه جریمه پرسپولیس یکی از صحنه هایی  بود که بعد از بازی مورد توجه کارشناسان قرار گرفت و عده ای آن را پنالتی و عده ای خطای پشت هجده قدم بر شمردند. 
15 دقیقه پایانی نیمه اول ارام تر دنبال شد و دو تیم کم کم به میانه میدان آمده و با افزایش ضریب پاس های اشتباه شاهد افول کیفی و مقطعی بازی بودیم. هرچند که به گواه آمار و ارقام استقلالی ها پیروز فنی نیمه اول بودند.
نیمه دوم اما توفانی شروع شد پرسپولیسی ها با هجوم سراسری روی دروازه آبی پوشان در 20 دقیقه ابتدایی شِمای واقعی یک پوکر قهرمان را به تصویر کشیدند و درهمین عثنی و در دقایق آغازین نیمه مربیان به گل تساوی رسیدند.
حالا هر دو تیم محتاط تر و محافظه کارانه تر بازی را مدیریت می کردند استقلالی ها سعی میکردند با استفاده ضعف باله راست پرسپولیسی ها گه گاهی ضد حملاتی را روی دروازه این تیم ساماندهی کنند و قرمز پوشان نیز با آگاهی از ضعف حسینی در ضربات از راه دور و خروج های به غایت اشتباه اش شانس خود را برای گشودن دروازه و گل پیروزی امتحان کنند. پرسپولیس در نیمه دوم عملا عنان کار از لحاظ فنی را در دست گرفت  و تا دقایق پایانی نیمه دوم توپ و میدان را در اختیار داشت  تا اینکه زلزله دقیقه 88 روی داد و پرسپولیس مزد برتری نیمه دوم را با یک گل مدرسه ای و کار شده گرفت و در فاصله تنها دو دقیقه به پایان وقت قانونی بازی ناگهان برنده میدان شد...
در این سو اما فرهاد مجیدی نسبتا جوان با نگاهی کلیشه ای به ساعت مچی اش و یک تعویض آنی استقلال را 4 مهاجمِ کرد تا نشان دهد روحیه باخت در این دقایق را ندارد.
جنگندگی استقلالی ها با فشار 10 نفره از ناحیه راست دفاعی پرسپولیس به حدی بود که در عرض کمتر از 5 دقیقه گل تساوی رابه ثمر رسانه و اصطلاحا دوباره به بازی برگشت.
با شروع وقت های اضافی بخشی از اپیدمی فوتبال ایران یعنی کاهش قدرت بدنی به شکل چشمگیری مشهود شد هر دو تیم بی میل و بی علاقه به گلزنی گاه قدم میزدند، گاهی تک ضرب و درجا فوتبالِ تمرینی میکردند تا نشان دهند هر دو متمایل به تعیین نتیجه در ضربات پنالتی هستند. 
120 دقیقه نفسگیر و پر هیجان به پایان رسید و ضربات نفس گیر پنالتی قاضی بین تلاش 22 نفره سرخابی ها شد. 
پنالتی اول سرخپوشان با درخشش حسینی به نفع آبی پوشان مصادره شد و درواقع از همانجا عقب افتادگی پرسپولیسی ها در نتیجه رقم خورد در ضربات بعدی هم با از دست دادن شانس های بعدی در نهایت با حساب 6 بر 3 دست آبی پوشان بعنوان پیروز میدان بالا رفت...
 دربی دیروز مهیج بود ، جذاب و فنی بود اما بیش از همه اینها برگ زرینی بر تارک فوتبال ایران برجای گذاشت یک فوتبال سطح بالا بین دو قدرت اصلی فوتبال کشور غنای تاکتیکی فوتبالمان را یک عیار دیگر بالاتر برد و تقریبا همه تماشاگران سیرآب از یک بازی فنی قابل قبول با جعبه جادویی خداحافظی کردند.
نویسنده: مینو رهیده