کد خبر: 186661

غربی ها شریک جرم صدام

همزمان با عمليات موفقيت‌آميز والفجر 10 در 23 اسفند سال 66، صدام تصميم گرفت پاسخ اين شکست را با بمباران شيميايي استقبال کنندگان رزمندگان در حلبچه دهد و فاجعه‌اي را در ايران رقم زد.
به گزارش خبرنگار اتاق خبر 24

بیست و پنجمین روز از اسفند سال 1366 در حال سپری شدن بود که یکى از دردناک‌ترین وغم‌انگیزترین رویدادها در دوران جنگ تحمیلى عراق علیه جمهورى اسلامى ایران رقم خورد. بمباران شیمیایى شهر حلبچه کردستان عراق یکی از جنایات رژیم بعث عراق بود که در آن هزاران تن از شهروندان کُرد عراقى قربانى سیاست‌هاى رژیم بعث و نسل‌کشى سازمان‌یافته این رژیم شدند.

حمله شیمیایى به حلبچه که به کشتار حلبچه یا جمعه خونین نیز شناخته مى شود، به‌عنوان نسل‌کشى مردمى‌ بى‌گناه از آن یاد مى‌شود. ابعاد فاجعه شیمیایى حلبچه در مقیاسى به‌وقوع پیوست که به باور بسیارى با فجایع بمباران اتمى هیروشیما و ناکازاکى قابل قیاس است. از این‌رو پس از هیروشیما این شهر را مى‌توان قربانى جنایت علیه بشریت و نمادى از توحش مدرن یک رژیم فاشیستى دانست.

بمباران شیمیایی

 

انتقام شکست

این فاجعه در شرایطى رخ داد که پیروزى رزمندگان ایرانى در عملیات والفجر 10، آزادسازى بسیارى از مناطق کردنشین ازجمله شهر حلبچه را به‌دنبال داشت. پس از ورود نیروهاى ایرانى به شهر حلبچه، مردم شهرها و روستاهاى اطراف به استقبال از آنان شتافتند.

این مسئله چنان براى رژیم بعث غیرقابل باور بود که در یک اقدام غیرانسانى و به قصد انتقام‌گیرى از این شکست فاحش و دشمنى با مردم کرد، شهر حلبچه و اطراف آن‌را هدف بمب‌هاى شیمیایى قرار داد. صدام به پسرعمویش على حسن المجید معروف به على شیمیایى، دستور بمباران شیمیایى این مناطق را داد. پیش از حملات شیمیایى، شهر به‌مدت دو روز با بمب‌هاى متعارف بمباران شد. حسن المجید با این‌کار مى‌خواسته شیشه ساختمان‌هاى شهر را بشکند، تا امکان مقاومت در مقابل گازهاى سمى به حداقل برسد.

بمباران شیمیایی

این حمله نزدیک به 3200 تا 5000 نفر را کشت و نزدیک به 7000 تا 10000 نفر را زخمى کرد که اکثراً از غیرنظامیان بودند؛ صدها تن دیگر بر اثر عواقب، بیمارى‌ها و نقص جسم در هنگام تولد در سال‌ها پس از حمله کشته‌ شدند. حادثه‌اى که به‌صورت رسمى به‌عنوان نسل‌کشى مردم کرد عراق شناخته شد و هنوز به‌عنوان بزرگترین حمله شیمیایى مستقیم به یک منطقه شهرنشین در تاریخ باقى مانده ‌است.

بمباران شیمیایی

 

فاجعه ای که هرگز فراموش نخواهد شد

در ساعت 2 بعدازظهر روز 25 اسفند 1366 ، 50 فروند میراژ بمب‌افکن و هواپیمای سوپراتاندارد فرانسوی رژیم بعث عراق با حرکت از افق غرب آسمان آبی حلبچه و گردش به سمت جنوب، هر یک، 4 بمب شیمیایی 500 کیلویی را بر سر مردم بی‌پناه کرد ریختند. درعرض چند دقیقه ابر زردرنگی بر آسمان حلبچه سایه انداخت و تراژدی جنگی و انسانی بی‌مانندی پس از جنگ جهانی دوم رخ داد که هزاران نفر از مردم بی‌پناه و غیرنظامی کرد را در گام فرشته مرگ فرد برد؛ مرگ مردمان کرد حلبچه مرگی با طعم خردل (ایپریت) و با چاشنی تاول‌زای گاز اعصاب تابون و سارین و بوی مرگ‌آور سیانوژن بود.

 سطح وسیع و حجم گسترده رژیم بعث عراق در استفاده از تسلیحات شیمیایی علیه مردم کرد و بی‌پناه حلبچه چنان بود که پروفسور اوبن هندریکس، رئیس آزمایشگاه سم‌شناسی بیمارستان گان فلاندر بلژیک گفت که عراق از 3 نوع گاز مختلف علیه حلبچه استفاده کرده است. این گازها شامل گاز خردل (ایپریت)، گازهای اعصاب (تابون، سارین یا سومان)، VX و گاز سیانوژن هستند.

بمباران شیمیایی

گازهاي اعصاب چه هستند؟

گازهاي اعصاب، تركيبات شيميايي هستند كه در دماي محيط مايعاند ولي به دليل فشار بخار بالا (فرار بودن) به آنها لفظ گاز اطلاق مي‌شود. اين گازها اگر كشنده‌ترين ماده شيميايي سنتز شده به دست بشر هستند و بي‌شك يكي از كشنده‌ترين‌ها نيز محسوب مي‌شوند كه مي‌توانند از طريق پوست و يا تنفس وارد بدن شده، دستگاه عصبي را فلج‌كرده و در نهايت فرد را بكشند.

گازهاي اعصاب را به دو دسته مي‌توان تقسيم كرد؛ آنهايي كه پيش از پايان جنگ جهاني دوم ( به استثناء سيكلوسارين و GV) و به دست آلمان ساخته شدند يعني « تابون»، « سارين» و « سومان» (سري G) و آنهايي كه بعد از پايان جنگ و توسط بريتانيا در دهه 50 (VX) و ايالات متحده در دهه 60 (VE , VG و VM) سنتز شده‌‌‌اند: (سري V). كه سري V از لحاظ كشنده بودن بسيار قويتر از سري  G است.

تنفس مقدار كشنده اين ماده بيرنگ و اغلب بيبو در عرض 15 دقيقه انسان را از پاي در مي‌آورد، تماس اين مقدار با پوست و مخصوصا چشم، اغلب سريعتر عمل مي‌كند به طوري كه در مدت 2 دقيقه قرباني را مي‌كشد و در مواردي كه مقداري كمتر از ميزان كشنده آن وارد بدن قرباني شود، عوارض برگشت‌ناپذير عصبي تا پايان عمر به جاي مي‌گذارد.

بمباران شیمیایی

اعتراف عراق به استفاده از سلاح شيميايي

روز سه شنبه 23 فروردين سال 1367 يك مقام بلند پاية عراقي در ملاقات با خاوير پرزدكوئيار، دبير كل سازمان ملل، رسماً به استفاده از سلاح شيميايي اعتراف مي‌كند، ولي براي كم كردن جرم و تبليغات منفي عليه عراق، مدعي مي‌شود كه چنانچه ايران دست از استفاده از اين سلاح ممنوعه بردارد، عراق هم به استفاده از آن خاتمه خواهد داد.

ويسام الزهاوي، معاون وزير امور خارجة عراق در پاسخ خبرنگاران ميخواهد كه بين ايران و عراق قراردادي مبني بر عدم استفاده از سلاح شيميايي بسته شود. اين در حالي بودكه به رغم تأييد كارشناسان سازمان ملل متحد مبني بر استفاده عراق از جنگ افزار شيميايي در طول جنگ تحميلي، ايران هرگز از اين سلاح استفاده نمي‌كرد و ادعاهاي دروغ عراق توسط كارشناسان معتبر جهان همواره تكذيب شده است.

بمباران شیمیایی

غربی ها شریک جرم صدام

عوامل شیمیایی این فاجعه توسط کشورهای غربی و با واسطه‌گری فرانس فان آن‌رات هلندی به دست عراق رسیده بود. ابعاد جنایت جنگی رژیم بعث علیه بشریت در حلبچه آنچنان گسترده بود که به‌رغم سکوت رسانه‌ای غرب، موقعیت بین‏ المللی عراق و حامیان غربی و عربی وی را بسیار تضعیف کرد. دیپلماسی فعال ایران برای رسانه‌ای ساختن این جنایت، واکنش‌های بسیاری را در عرصه بین‌المللی برانگیخت.

با این حال و با تداوم حملات عراق به شهرهای ایران و بی‌توجهی جامعه جهانی و سازمان ملل متحد، فاجعه حلبچه کمتر جایی در رسانه‌ها و افکار عمومی بین‌المللی یافت تا این جنایت نیز در کنار دیگر جنایت‌های رژیم بعث نادیده انگاشته شود. سکوت و انفعال مجامع بین‌المللی در قبال این جنایت تا آنجا ادامه یافت که فاجعه حلبچه در فهرست جنایت‌های جنایتکاران رژیم بعث به‌دلیل رسوایی حامیان غربی‌‌اش قرار نگرفت.

هزاران مجروح شیمیایی از آن حمله بر جای ماند که تا سال‌های متمادی رنج شیمیایی بودن را با کپسول‌های اکسیژن و تاول‌ها و سرفه‌ها و نفس‌های بند آمده، با خود به همراه داشتند و دارند. بسیاری از مردم سردشت در آن حمله وحشتناک، حین فرار بر زمین افتادند و هر کس در آن حالتی که بود، بی‌حرکت ماند و جان سپرد. زخم و تاول‌های این حمله بر بدن مردم ایران آنقدر وحشتناک است که کمتر کسی تاب دیدن تصاویر آن را خواهد داشت. با این حال غربی هایی که این روزها ادای حساس بودن نسبت به حملات شیمیایی را درمی‌آورند، در برابر ظلمی که بر مردم ایران رفت، چه کردند؟ آیا به مراکز نظامی رژیم بعثی حمله کردند؟ آیا صدام را محکوم کردند؟ آیا اصلاً کسی به این جنایتکار جنگی گفت که نباید از سلاح شیمیایی علیه مردم ایران استفاده می‌کرذ؟ مردم ایران حقوق بشر نداشتند؟!

بمباران شیمیایی

وضعیت امروز جامعه ایران هیچ تفاوتی با زمان جنگ در دفاع مقدس ندارد. هنوز هم سربازان اسلام به همراه مردم علیه هرچیزی که سلامت مردم را تهدید کند میجنگند. اینبار علیه ویروسی که احتمال میرود بازهم از طرف دشمن برای صدمه به مردم باشد. دیروز دفاع مقدس، امروز جهاد سلامت.

بمباران شیمیایی

 

آثار و عواقب بمباران شيميايي حلبچه تا به امروز

مرحوم كاوه گلستان كه از اولين كساني بود كه در حلبچه حاضر شد، آن رويداد را چنين توصيف مي‌كند:

(زندگي يخ زده بود، ايستاده بود، مثل اينكه مشغول تماشاي يك فيلم باشي و ناگهان روي يك فريم بايستد، اين برايام نوع جديدي از مرگ بود. به داخل يك خانه و آشپزخانه‌اش مي‌رفتي و جسد زني را مي‌ديدي كه كارد آشپزخانه در دست مشغول بريدن يك تكه هويج بوده…)

گفته مي‌شود كسانيكه از اين حادثه شوم و تكان‌دهنده جان سالم به در بردند و توانستند براي دريافت كمك‌هاي پزشكي خود را به بيمارستان شهر سليمانيه برسانند ، مطابق دستور حكومتي تا زمانيكه اذعان نمي‌داشتند كه اين حمله توسط نيروهاي ايران صورت گرفته، مسئولين بيمارستان از دادن كمك‌هاي پزشكي در مورد اين مصدومين خودداري مي‌كردند.

بالغ بر 8000 نفر در اين حادثه مصدوم شدند كه اكثريت قريب به اتفاق آنها امكانات پزشكي مناسب، چه از سوي دولت عراق و چه از سوي جامعه جهاني دريافت نكردند و اين مصدومين در اثر آنچه عوارض شيميايي ناميده مي‌شود، درطول زمان جان باختند.

شهر حلبچه همانند شهر هيروشيماي ژاپن هنوز هم شاهد تولد كودكاني با عوارض شيميايي است كه شايع‌ترين آنها مشكلات تنفسي و معلوليت‌ها و عقب‌ماندگي‌هاي ذهني و جسمي است. شهر حلبچه هنوز هم شاهد مرگ زنان و مرداني است كه تمام اين سالها را با درد و رنج آنچه كه بر آنها گذشت، سپري كردن