کد خبر: 185268

بازگشت امام به میهن بعد از ۱۵ سال

در چنین روزی در سال 1357 سرود «خمینی ای امام، خمینی ای امام» در سالن فرودگاه طنین انداز شد. متن پیام خوشامدگویی که توسط استاد شهید مطهری نگاشته شده بود توسط یکی از دانشجویان قرائت شد.12 بهمن ماه سال 1357- امام خمینی (ره) رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، پس از 14 سال دوری از وطن و سال‌ها مبارزه علیه حکومت شاهنشاهی، به ایران بازگشتند.
اتاق خبر 24

پس از فرار شاه مخلوع در 26 دی ماه سال 1357، امام خمینی (ره) تصمیم گرفتند از نوفل لوشاتو به تهران بیایند و رهبری انقلاب و هدایت آن را از نزدیک در دست بگیرند. اما ورود امام (ره) به ایران در حالی که هنوز مراکز دولتی و نظامی در دست حکومت طاغوت است و بختیار نخست وزیر می باشد؛ امری خطرناک است. به همین دلیل در میان انقلابیون فکر تشکیل کمیته ای جهت استقبال از امام شکل می گیرد.

به تاریخ بهمن 1357؛ گروهي‌ به ‌نام «سازمان كماندويي مبارزه در راه قانون اساسي» با دفتر خبرگزاري آسوشيتدپرس تماس گرفته و هشدار مي‌دهد كه اگر آيت‌الله خميني (ره) قصد داشته‌باشد از پاريس به سمت تهران پرواز كند، هواپيماي حامل ايشان را منهدم خواهند كرد. در پي اين تهديد‌ها، امام خمينی (ره) به نزديكان و همراهان خود فرمودند: «من بيعت خود را از شما برمي‌دارم، ما به طرف كار بزرگي مي‌رويم. شما هم جانتان را به خطر نندازيد»

اما ايران در انتظار امام خمينی (ره) غرق سرور است. مردم تهران به شوق ورود امام خمینی (ره)، خيابان‌ها را آب و جارو مي‌كنند، خط‌های سفيد وسط خيابان تا كيلومتر‌ها تميز شده و مردم مسير حركت امام (ره) را پر از گل كرده‌اند. ساعت 9 و بيست و هفت دقيقه صبح 12 بهمن 1357، هواپیمای حامل امام(ره) با تمام دل‌نگرانی‌هایش سرانجام در فرودگاه مهرآباد بر زمین نشست.

امام خمینی (ره) پس از سال ها دوری و تبعید به کشور بازگشت. ایران شاهد بزرگترین و تاریخی ترین استقبال بود. حضور میلیونی مردم که صف مستقبلین را از فرودگاه تهران تا بهشت زهرا امتداد داده بود، حاکی از عشق و علاقه بی نظیر آنها به رهبر خویش بود. مردم به شوق ورود امام، خیابان ها را آب و جارو کرده بودند، مسیر حرکت امام (ره) تا کیلومتر ها با گل های رنگارنگ تزیین شده بود.

با ورود حضرت امام خمینی به سالن فرودگاه، فریاد «الله اکبر» سالن فرودگاه را به لرزه در آورد. گروه سرود دانش آموزی، با خواندن سرود «خمینی ای امام»، شوق ورود امام را با اشک های مشتاقان درآمیختند. امام (ره) در فرودگاه در جمع مستقبلین از همه طبقات تشکر کردند و خروج شاه را گام نخست پیروزی دانستند.

ماشین حامل حضرت امام(ره) در میان سیل جمعیت خروشان ایران اسلامی برای تجدید پیمان با شهدای انقلاب راهی بهشت زهرا گردید تا معمار کبیر انقلاب اسلامی اولین دیدار را با مردم که او را به عنوان امام خود با عشق و علاقه پذیرا گشته بودند، سخن بگوید. امام سخنرانی تاریخی خود را آغاز می‌کنند:

«بسم‌الله الرحمن الرحیم. ما در این مدت مصیبت‌ها دیده‌ایم؛ مصیبت‌های بسیار بزرگ، مصیبت‌های زن‌های جوان‌مرده، مردهای اولاد از دست داده، طفل‌های پدر از دست داده... این آقا که خودش هم خودش را قبول ندارد، رفقایش هم قبول ندارند، ملت هم قبولش ندارد، ارتش هم قبولش ندارد، فقط آمریکا از او پشتیبانی کرده... بر همه ما واجب است که این نهضت را ادامه بدهیم تا آن وقتی که اینها ساقط شوند. ما به واسطه‌ی آرای مردم، مجلس مؤسسان و دولت موقت و دولت دائم را تعیین می‌کنیم».

 حدود ساعت 11:05 ماشین حامل امام وارد میدان آزادی شده و در میان شور و شوق و اشتیاق شدید استقبال‌کنندگان و پس از یکبار دور زدن دور میدان وارد خیابان آزادی شد. ماشین امام که چند نفر هم برای محافظت روی سقف آن نشسته بودند با طی مسافت چند کیلومتری دور میدان و در میان بارانی از گل و گلاب و نقل که بر ماشین می‌بارید و اشک‌های شوق که بر گونه‌ها جاری بود به سمت دانشگاه تهران به حرکت درآمد.

استقبال و حفاظت از امام خمینی چگونه انجام شد؟
 ایده تشکیل کمیته استقبال توسط شهید مطهری و شهید بهشتی جداگانه به وجود می آید. اسدالله بادامچیان می گوید: «در نیمه شب شنبه 30 دی‌ماه 1357 شهید حاج محمد صادق اسلامی به من تلفن زد و گفت آیت‌الله مطهری تلفن زدند و گفتند از پاریس تماس گرفته‌اند که امام فرموده‌اند من می‌خواهم به ایران برگردم. روز جمعه آینده (5 بهمن) خواهم آمد و حالا که شاه رفته من به ایران خواهم آمد. لذا صبح پس از نماز و طلوع فجر در منزل آیت‌الله مطهری باید باشیم. سحر که نماز خواندیم به منزل شهید مطهری در درروس رفتیم. برادران دیگر چون شهید اسلامی، شهید کچویی، شهید حسن اجاره‌دار، شهید درخشان و آقای شفیق نیز آمدند.»

شهید محلاتی -از دیگر حاضران در این قضیه- می گوید: «شهید مطهری پیام امام را به ما ابلاغ کردند و بعد فرمودند، باید اول فکر محلی برای استقرار امام باشیم و سپس کمیته استقبال از امام را تشکیل بدهیم... از منزل شهید مطهری تلفن کردیم به مرحوم شهید بهشتی که بیایند آنجا، شهید بهشتی گفتند که بعضی از دوستان اینجا هستند و دارند در مورد همین موضوع مذاکره می‌کنند، دیدیم که دو تا کار می‌شود... برای اینکه هماهنگ کنیم به اتفاق مرحوم مطهری رفتیم منزل شهید بهشتی و بقیه افراد جامعه روحانیت مبارز را هم خبر کردیم و همگی در منزل شهید بهشتی جمع شدیم و پس از ارائه نظرات، شورای مرکزی کمیته استقبال تشکیل شد.»

در مباحثی که در این مقطع مهم می نماید ترکیب کمیته استقبال و اعضا، نحوه حفاظت از امام، مراسم استقبال و محل اسکان امام در تهران است.

محل استقرار امام چگونه انتخاب شد؟

مسئله دیگر در خصوص محل استقرار امام بود. در این خصوص آقای رفیقدوست می گوید: اولین مطلبی که در کمیته استقبال مطرح شد این بود که امام کجا ساکن شوند. ایشان از پاریس پیغام داده بودند که در پائین شهر تهران و در مکانی که متعلق به شخص خاصی نباشد، برای من محلی را تهیه کنید. اکثر مساجد بزرگ تهران را می‌دیدند، باغ‌های بزرگ را می‌دیدند، ولی در یک جلسه‌ای که خدمت بزرگان بودیم، مرحوم شهید بهشتی و آقای هاشمی و این‌ها به همین مدرسه رفاه که به همین دلیل هم مورد نظر قرار گرفت که مدرسه رفاه بعد از تبعید امام در‌‌ همان سال‌ها، با اجازه حضرت امام از محل وجوهات شرعیه ساخته شده بود، توسط عده‌ای از برادران که اکثراً هم در کمیته استقبال بودند من‌جمله شهید رجایی که در مدرسه رفاه هم ایشان سمت داشتند. آن وقت که مدرسه رفاه مطرح شد مورد تصویب آقایان شورای انقلاب قرار گرفت و به پاریس هم اطلاع دادند، مورد پسند امام قرار گرفت. محل ستاد کمیته استقبال شد مدرسه رفاه.»

ورود امام خمینی به کشور و جان بخشیدن به انقلاب اسلامی

با گسترش قیام مردم و خروج شاه از ایران، شاپور بختیار به عنوان آخرین و تنها امید رژیم پهلوی و سردمداران غربی پشتیبان این رژیم، به عنوان نخست وزیر باقی مانده بود. در طرف مقابل تظاهرات مردم هر روز پر شورتر و مصمم‌تر می‌شد و شعار استقلال،‌ آزادی، جمهوری اسلامی بعنوان اصلی ترین خواسته مردم در نهضت انقلابی به رهبری امام خمینی (ره) مطرح می‌شد.

این روز یکی از ماندگارترین روزهای تاریخ معاصر ایران است و شور و شوق مردم در آن وصف ناپذیر بود. عده زیادی از مردم، خود را به تهران رسانده بودند تا در مراسم استقبال از امام شرکت کنند.

دوازدهم بهمن 1357، پرشکوه ترین استقبال تاریخ جلوه گر شد. این روز یکی از ماندگارترین روزهای تاریخ معاصر ایران است و شور و شوق مردم در آن وصف ناپذیر بود. عده زیادی از مردم، خود را به تهران رسانده بودند تا در مراسم استقبال از امام شرکت کنند. هنوز هم پس از گذشت چهل و یکمین فجر از انقلاب اسلامی نهالی که در آن روز کاشته شد روز به روز پربارتر می‌شود و مردم علی رغم همه مشکلات، پای آرمان‌های انقلاب اسلامی و نظام ایستاده‌اند و دشمنان را در رسیدن به اهدافشان ناکام می‌کنند.