کد خبر: 183059
یادداشت اتاق خبر24:

زمانی که سرکرده فتنه گران قضاوت می کند و مقایسه!

برخی با وجود سوابقی که دارند هنوز تفاوت میان انقلاب و اعتراض را نمی دانند و این از نبود شعور سیاسی آنها است.
به گزارش خبرنگار اتاق خبر 24

انقلاب نفرت از یک حکومت است، حکومتی که تنها کاری که می تواند انجام دهد و انجام می دهد، فساد در هر زمینه ای است.

چنین حکومتی لیاقت ماندن بر سر قدرت را ندارد و با انقلاب مردم خود سرنگون خواهد شد. حکومتی که شاه در ایران حاکم کرده بود، آیینه تمام نمای یک حکومت فاسد وابسته بود، مردم نیز با نفرتی که از این رژیم در دل داشتند دست به انقلاب زدند و پس از سال ها مبارزه به پیروزی رسیدند البته در این راه نقش رهبری انقلاب را نباید نادیده گرفت.

انقلاب اسلامی در ایران پس از پیروزی و استقرار هم سعی و تلاش خود را کرده تا مردم و کشور در امنیت و آسایش باشند و در راه به دست آوردن این دو هدف هزینه زیادی را نیز متحمل شده است.

برای رسیدن به این امنیت و آسایش نیاز به استقلال و آزادی است، استقلالی که با اقتدار و قدرت همراه باشد، کشوری که می خواهد مستقل باشد باید از قدرت مردمی و نظامی برخوردار باشد چرا که دشمنان زیادی در کمین نشسته اند تا در فرصت مناسب زهر خود را بریزند.

مردم ایران زمانی که انقلاب خود را آغاز کردند، شورش و آشوب نبود، انقلاب بود، خواهان تغییر بودند، هیچگاه مردم انقلابی دست به جنایت نزدند، اغتشاش بپا نکردند، هر گاه برخی افراد دست به جنایت و تخریب و آشوب می زدند، رهبران انقلاب آن را نفی می کردند و مردم انقلابی را در همراهی با از آشوب طلبان نهی می کردند. همواره در جریان انقلاب صف انقلابیون که اکثریت مردم بودند با صف اغتشاش گران و ویران کنندگان اموال عمومی، دولتی و مردمی جدا بود.

حتی انقلابیون علیه مأموران نیز اقدام نمی کردند و شاید بتوان گفت که در جریان انقلاب اسلامی ایران، در طول سال ها مبارزه تعداد بسیار اندکی از مأمورین نظامی، انتظامی و امنیتی رژیم شاه کشته یا زخمی شده باشند.

انقلاب اسلامی ایران، ضد انقلاب دارد، ضد انقلاب داخلی و ضد انقلاب خارجی، هر دو با هم در تماس هستند، هماهنگی های لازم برای ایجاد اغتشاش و آشوب با شرارت هایی که می کنند وجود دارد، آنها همیشه آماده هستند تا فرصت لازم ایجاد شود.
در طول دوران عمر انقلاب اسلامی تاکنون که 40 سال از آن گذشته است بارها شاهد شکل گیری فتنه هایی بوده ایم که اتفاق افتاده، اغتشاش و آشوب هایی که رنگ اعتراض ندارد بلکه بود براندازی می دهد، براندازی نیز از سر سیاست های ضد انقلابی دشمنان خارجی و داخلی است.

منافقین، سلطنت طلبان، گروه های تازه تأسیس ضد انقلاب در خارج، آفرینش گروه های تروریستی تکفیری وهابی علیه ایران، وضع تحریم های شدید علیه جمهوری اسلامی، تهدید نظامی و هر آنچه که برای سرنگونی یک حکومت انقلابی مردمی نیاز است به کار گرفته شده و می شود تا آن اتفاق بیفتد.

چنین کاربردها و کارکردهایی رفتار انقلابی نیست، رفتاری ضد انقلابی است، جمهوری اسلامی ایران یک کشور انقلابی است و به خاطر سیاست های انقلابی خود، ضد انقلاب زیادی دارد اما در مقابل انقلابیون، اندک هستند. اکثر مردم ایران انقلابی اند.

به راحتی می توان به این نتیجه رسید که با وجود همه دشمنی هایی که علیه انقلاب اسلامی می شود، اغتشاشاتی که در کشور رخ داده رنگ و بوی انقلاب ندارد، نفرت علیه انقلاب اسلامی در میان آحاد مردم دیده نمی شود، چرا که در فتنه ها و آشوب ها این مردم بودند که به میدان آمدند و فتنه را جمع کردند.

مقایسه ای که یکی از سران فتنه میان انقلاب اسلامی و رژیم شاه کرده است، در حالی صورت می گیرد که او خود مجرم در شکل گیری فتنه ای است که همه دشمنان با بهره گیری از همه ابزارهای لازم علیه جمهوری اسلامی ایران به کار گرفتند.

میرحسین موسوی از سران فتنه 88 اتفاقات آبان ماه را با 17 شهریور 57 مقایسه کرده، در حالی که مردم در میدان ژاله تهران که قتل عام مردم به دست نیروهای نظامی، امنیتی و گارد،  شاهنشاهی رژیم رقم خورد، یک تظاهرات و راهپیمایی آرام را در پیش گرفته بودند اما با یورش نیروهای رژیم روبرو شدند و هزاران نفر از آنها به شهادت رسیدند.
مردم انقلابی در جریان تظاهرات 17 شهریور با خود هیچ سلاح سرد یا گرم نداشتند، قمه و شمشیر در دستان آنها نبود، در جریان انقلاب، عوامل رژیم خود دست به تخریب و آشوب می زدند تا مردم را متهم به اغتشاش کنند.

آیا در زمان انقلاب و دوران رژیم شاه، نمونه ای یافت می شود که مردم علیه انقلابیون تظاهرات و راهپیمایی کرده باشند؟ یافت نمی شود چرا که مردم همان انقلابیونی بودند که علیه رژیم تظاهرات می کردند.
احسان نراقی گفت و گوهایی را با شاه انجام داده و آنها را به چاپ رسانده، او در یکی از این گفت و گوها به شاه می گوید؛

«اعلیحضرت؛ مردم دیگر از سلطنت «ناراضی» نیستند، بلکه نفرت دارند. نفرت ‌را نمیتوان هیچ‌ جوری درست‌ کرد!»

نارضایتی از سیاست ‌و‌ حکومت همه‌ جای دنیا دیده می شود و میتوان با تغییر‌ِ سیاست‌ها و اجرای ‌چند برنامه آن را اصلاح ‌کرد.

در ایران کنونی نیز اعتراض به شرایط و وضعیت موجود وجود دارد، که البته باید به مردم فرصت اعتراض داده شود، اعتراضی که از سوی مردم بدون خشونت و اغتشاش برگزار می شود و در این میان اشرار وابسته و آموزش دیده وارد معرکه شده و اعتراض آرام و منطقی مردم را به بلوا می کشانند تا فتنه بپا کنند.

چنین اتفاقاتی هر چند مطالبه به حق و منطقی مردمی است که از دولت و مسئولین خود گلایه و انتظار انجام وظیفه دارند، اما نباید نسبت به آنها بی توجهی کرد به ویژه مسئولینی که مستقیم با این مقوله در ارتباط هستند یعنی دولتمردان.

این نگرانی باید همواره وجود داشته باشد که مبادا نارضایتی ها و اعتراضات به حق مردم به‌ نفرت تبدیل ‌شود.


افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.