کد خبر: 182517

آیا می‌توان در مریخ زندگی کرد؟

گازهای اتمسفریک مریخ یکی از چیزهایی هستند که رازهای زیادی در خود دارند. پیش از این، کاوشگر کنجکاوی توانسته بود ناپدید شدن و ایجاد مجدد گاز متان را در جو این سیاره ثبت کند.
اتاق خبر 24

گازهای اتمسفریک مریخ یکی از چیزهایی هستند که رازهای زیادی در خود دارند. پیش از این، کاوشگر کنجکاوی توانسته بود ناپدید شدن و ایجاد مجدد گاز متان را در جو این سیاره ثبت کند. حالا نیز با افزایش و کاهش سطوح اکسیژن بر روی گودال گیل (Gale Crater) مواجه شده است. اما موضوع اصلی اینجاست که میزان این تغییرات به‌گونه‌ای است که با هیچکدام از فرایندهای شیمیایی قابل توضیح نیست.

کاوشگر کنجکاوی مدتی است که سفر خود را به سمت کف گودال گیل و همچنین بالای کوه شارپ (Mount Sharp) که در مرکز آن قرار دارد، شروع کرده است.

بد نیست بدانید که کنجکاوی فقط سنگ‌های مسیر خود را مورد بررسی قرار نمی‌دهد؛ بلکه داده‌هایی را نیز از اتمسفر مریخ به زمین ارسال می‌کند تا تغییرات جوی آن را در طول فصل‌های سیاره اندازه بگیرد. این کاوشگر در حال‌حاضر سه سال مریخی (معادل شش سال زمینی) است که بر روی کره مریخ حضور دارد و دانشمندان حالا با مطالعه دقیق اندازه‌گیری‌های صورت گرفته، متوجه شده‌اند که اکسیژن موجود در اتمسفر سیاره آنگونه که انتظار می‌رود رفتار نمی‌کند.

البته در جو مریخ اکسیژن زیادی وجود ندارد؛ حدود ۹۵ درصد از حجم اتمسفر نازک آن را دی‌اکسید کربن تشکیل می‌دهد و بقیه آن نیز شامل ۲.۶ درصد نیتروژن، ۱.۹ درصد آرگون، ۰.۱۶ درصد اکسیژن و ۰.۰۶ درصد مونوکسید کربن می‌شود (جو زمین برخلاف مریخ، از ۷۸.۰۹ درصد نیتروژن و ۲۰.۹۵ درصد اکسیژن تشکیل شده است).

موضوع دیگر درباره مریخ اینکه، فشار اتمسفریک آن در طول سال تغییر می‌کند. در نیمکره زمستانی آن، گاز دی‌اکسید کربن، در قطب یخ می‌زند و همین امر باعث افت فشار در این نیمکره می‌گردد. لذا برای اینکه فشار اتمسفریک در کل سیاره برابر شود، گازها شروع به توزیع مجدد بین دو نیم‌کره می‌کنند.

در بهار نیز با آب شدن یخ‌های قطبی، گاز دی‌اکسید کربن آزاد می‌شود و عکس اتفاق بالا رخ می‌دهد: یعنی فشار شروع به افزایش در این نیمکره کرده و سپس با توزیع مجدد گازها به سمت نیمکره زمستانی کاهش می‌یابد.

بنابراین، نوسانات سایر گازها در نسبت با سطوح دی‌اکسید کربن، تقریبا قابل پیش‌بینی هستند. نیتروژن و آرگون، گازهایی هستند که براساس پیش‌بینی‌ها رفتار می‌کنند، اما اکسیژن نه.

در طول بهار و تابستان، اکسیژن تا ۳۰ درصد افزایش می‌یابد و سپس در طول پاییز به سطوح نرمال خود باز می‌گردد. این اتفاق هر سال می‌افتد؛ اما از آنجاییکه میزان تغییرات اکسیژن در هر سال متفاوت است، اینگونه به نظر می‌رسد که شاید هربار چیزی به آن اضافه شده و دوباره از آن گرفته می‌شود. در حال‌حاضر، این رفتار با هیچ فرایندی قابل توضیح نیست.

منبع: خبرگزاری ایرنا

افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.