کد خبر: 179363
یادداشت اتاق خبر24:

خدا سومی را به خیر کند!

ماجرایی که برای فعالیت های هسته ای ایران درست کردند، یک ماجرای دروغین بود که بر اساس یک سری اطلاعات غلط که از سوی گروه تروریستی منافقین به رژیم اسرائیل و امریکا داده شده بود شکل گرفت.
به گزارش خبرنگار اتاق خبر 24

مذاکرات بر سر ادعای دروغین تلاش ایران برای ساخت سلاح هسته ای در زمان دولت اصلاحات آغاز شد.
در آن زمان که در دهه 80 اتفاق افتاد، آقای حسن روحانی رئیس جمهور کنونی کشورمان، دبیر شورای عالی امنیت ملی بود، او مسئول مذاکرات هسته ای با سه کشور تروئیکای اروپایی (انگلیس، فرانسه، آلمان) بود.

سال ها از آن ماجرا گذشته اما به خاطر می آورم که وزیر خارجه انگلیس جک استراو، وزیر خارجه فرانسه دومینیک دو ولپن، وزیر خارجه آلمان یوشکا فیشر بودند که در مذاکرت هسته ای حضور داشتند.

در آن زمان هنوز از آمریکا خبری نبود و این رژیم خود را وارد مذاکرات هسته ای مستقیم با ایران نکرده بود اما از پشت پرده، سه کشور اروپایی را هدایت و اعمال نفوذ می کرد.

مذاکراتی که در آن زمان وجود داشت منجر به سه توافقنامه شد، توافقنامه سعد آباد در تهران که در ۲۹ مهر ۱۳۸۲ در نشست مشترک وزرای خارجه سه کشور اروپایی و هیئت ایرانی که در تهران و کاخ سعدآباد برگزار شد، بیانیه‌ای منتشر شد که بر اساس آن، ایران اجازه داد بازرسان آژانس انرژی اتمی از تأسیسات اتمی کشور بازدید کنند و همچنین گازدهی در سانتریفیوژهای نطنز را برای راستی‌آزمایی و اثبات صلح‌آمیز بودن فعالیت هسته‌ای ایران، به صورت داوطلبانه و برای مدت محدود تعلیق کرد.

در قبال این اقدام ایران، انگلیس و فرانسه نیز متعهد شدند تا از ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت سازمان ملل جلوگیری کنند. البته تنها وعده داده شد نه تضمینی که چنین اتفاقی می افتد.

در این مذاکرات ریاست هیئت ایرانی بر عهده حسن روحانی و کمال خرازی بود. ریاست هیئت اروپایی را هم دومینیک دو ویلپن، جک استراو و یوشکا فیشر وزیران خارجه فرانسه، انگلیس و آلمان بر عهده داشتند.
توافق سعد آباد با کارشکنی آمریکا و بد عهدی اروپا به هم خورد و به تعهد خود عمل نکرد.
پس از آن مذاکرات ادامه داشت تا این که در اسفند ماه همان سال یک توافق دیگر به دست آمد.
این توافق‌نامه در ۴ اسفند ماه ۱۳۸۲ به امضاء رسید و ایران متعهد شد ساخت و آزمایش سانتریفیوژهای مورد نیاز برای غنی‌سازی را متوقف کند و اقدام به ساخت قطعات یدکی سانتریفیوژهای موجود در آن زمان را نیز تعلیق کند.

توافقنامه بروکسل پس از آن به دست آمد که توافقنامه سعدآباد با کارشکنی آمریکا به هم خورده بود.

در این دور از مذاکرات، ریاست هیئت ایرانی بر عهده حسن روحانی دبیر شورای عالی امنیت ملی وقت و ریاست هیئت اروپایی بر عهده خاویر سولانا مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا در آن زمان بود.
مذاکرات همچنان ادامه داشت اما به نتیجه کامل نمی رسید، تروئیکای اروپایی درخواست هایی داشتند که منافع ملی ایران را تضعیف می کرد.

تعلیق و تعطیل همه فعالیت های صلح آمیز هسته ای ایران خواسته اروپا و آمریکا بود، خواسته ای که به ازای آن پیشنهادهای نسیه داده می شد.
تعهدات سه کشور اروپایی چه بود؟
تنها تعهدی که آنها دادند این بود؛
      کار فعال برای شناسایی تلاش‌های ایران در اجلاس ژوئن 2004 شورای حکام به منظور عادی کردن اجرای پادمان‌ها و پروتکل الحاقی در ایران.
در این تعهد می بینید که هیچ تضمینی وجود ندارد و تنها به تلاش برای آن منظور، اشاره شده است، در واقع این پیشنهادی بود در مقابل آن همه تعهداتی که جمهوری اسلامی ایران هر چند داوطلبانه داده بود.
در مقایسه با تعهدات گسترده جمهوری اسلامی ایران، عادی کردن موضوع هسته‌ای ایران در آژانس بین المللی انرژی اتمی که در آن زمان البرادعی ریاست آن را بر عهده داشت، باید یکی از تعهدات طرف اروپایی می بود اما، تروئیکای اروپا حتی تعهد قطعی هم به این موضوع ندادند و تنها اعلام کردند که تلاش می کنند چنین اتفاقی بیفتد.
تلاش های این سه کشور اروپایی پس از توافق نامه بروکسل به اینجا کشید که نه تنها موضوع هسته‌ای ایران در اجلاس ژوئن 2004 شورای حکام از دستور کار خارج نشد، بلکه قطعنامه تندی علیه جمهوری اسلامی ایران تصویب شد.
پس از بدعهدی اروپا، حسن روحانی دبیر شورای عالی امنیت ملی در آن زمان، در نشست خبری که در تاریخ 30 خرداد 1383 برگزار شد اعلام کرد: «تعهد ایران در تهران برای بحث غنی‌سازی، کوتاه مدت و داوطلبانه بود. تعهد ما این بود که غنی‌سازی نکنیم، هنوز هم نمی خواهیم غنی‌سازی انجام دهیم و گاز به سانتریفیوژ وارد کنیم. در بروکسل ما دامنۀ تعلیق را گسترش دادیم و قطعه سازی را متوقف کردیم، اما تعهدی که در بروکسل به اروپا دادیم از نظر ما تمام شده است. در بروکسل قرار بود که ایران دامنۀ تعلیق غنی‌سازی را گسترش دهد و اروپا نیز پرونده را ببندد، اما چون اروپا عمل نکرد ما هم متعهد نیستیم.»

شاید برخی تصور کنند یا انتظار داشته باشند که با آن همه بدعهدی و دشمنی اروپا و آمریکا، باید مذاکرات قطع می شد، اما ادامه داشت تا به توافقنامه پاریس رسید.
این توافق‌نامه در تاریخ ۲۴ آبان ۱۳۸۳ در پاریس بین ایران و سه کشور فرانسه، انگلیس و آلمان به امضاء رسید و بر اساس آن جمهوری اسلامی ایران در یک اقدام داوطلبانه برای اعتمادسازی و نه یک تعهد قانونی، پذیرفت که همه فعالیت‌های غنی‌سازی و بازفرآوری مانند ساخت، تولید، نصب، آزمایش، سرهم‌بندی و راه‌اندازی سانتریفیوژهای گازی و فعالیت‌های مربوط به جداسازی پلوتونیم را متوقف کند و به ازای آن اتحادیه اروپا سعی در پذیرش ایران در سازمان تجارت جهانی کند، حال این ما به ازای اروپا تا چه اندازه برای ایران در آن زمان اهمیت داشته تا همه فعالیت های هسته ای خود را تعطیل کند، جای بحث دارد.
نماینده مذاکره ‌کننده ایران در توافقنامه پاریس سیروس ناصری به همراه سفیران وقت ایران در پاریس، لندن و برلین بودند.

پس از آن که ایران 9 ماه توافقنامه پاریس را اجرا کرد، هیچ اتفاق مثبتی از سوی اروپا رخ نداد تا این که ایران طی نامه ای به مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در 10 مرداد 1384 قصد خود را برای از سرگیری فعالیت‌های اصفهان اعلام کرد و از مدیرکل آژانس خواست که برای انجام امور پادمانی آمادگی داشته باشد.

پس از نامه ایران به آژانس سه کشور اروپایی تهدید کردند که اگر ایران دست به چنین کاری بزند نقض توافقنامه پاریس است درحالی که این توافقنامه هیچ الزامی برای ایران نداشت بلکه همه اقداماتی که ایران قرار بود انجام دهد داوطلبانه بود، اما اروپایی ها آن را الزام آور می دانستند.
وزرای خارجه سه کشور اروپایی و سولانا به ایران اعلام کردند که بسته پیشنهادی خود را به زودی ارائه خواهند داد، این بسته در تاریخ 14 مرداد 1384 به ایران داده شد.
اروپا در این بسته تعطیلی همه فعالیت های هسته ای ایران را به طور دائم خواهان شده بود که البته 9 ماه به طور داوطلبانه اجرا شد.
به ازای آن نیز یکسری وعده های سبک و بی اهمیت که حتی تضمینی هم برای اجرای آنها داده نشده بود به ایران پیشنهاد شد که از سوی جمهوری اسلامی رد شد و فعالیت های یو سی اف اصفهان دوباره آغاز شد.
این اتفاق پس از دستور رهبر معظم انقلاب با مشاهده بدعهدی و غیر قابل اعتماد بودن اروپا صادر شد و اصرار ایشان بر این بود که در همان دولتی که تعلیق ها انجام شده باید فعالیت های هسته ای دوباره آغاز شود، چرا که دولت اصلاحات روزهای پایانی کار خود را سپری میکرد.
اما مذاکرات پایان نیافت و ادامه داشت، در زمان دبیری علی لاریجانی در شورای عالی امنیت ملی و پس از آن سعید جلیلی و دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد، مذاکرات ادامه داشت اما توافقی میان ایران و اروپا و آمریکا به دست نیامد. اگر قرار بر دستیابی به توافقی همچون توافق پاریس یا توافق برجام بود، آن زمان هم شاید می شد توافقی بهتر از برجام امضا شود اما نشد چرا که اعتماد لازم به طرف مقابل وجود نداشت.
تضمین های لازم از سوی اروپا و آمریکا داده نمی شد که ایران با دل قرص بخواهد توافق را امضا کند.
اعتقاد تیم هسته ای پیشین بر این بود که توافق نکردن بهتر از امضای یک توافق بد است و همین راهبرد بود که ایران را از خطر یک توافق هسته ای بد دور کرد.
مذاکرات نفس گیر در دوران سعید جلیلی به دوران ظریف رسید، پس از انتخاب حسن روحانی در جایگاه ریاست جمهوری، روند پرونده مذاکراه هسته ای تغییرات زیادی کرد و بر اساس آنچه که در وعده های انتخاباتی روحانی داده شده بود، مذاکرات برای برچیدن همه تحریم های اقتصادی بود.
پس از دو سال مذاکرات هسته ای، توافقی به دست آمد که اکنون دستاورد آن برای همگان ملموس است.
همه تلاش دولت تدبیر و امید که زمانی در دهه 80 در قامت دبیر شورای عالی امنیت ملی تلاش کرده بود تا موضوع هسته ای ایران حل شود، بر این بود تا به ازای تعطیل و تعلیق همه فعالیت های هسته ای، تحریم های اقتصادی علیه ایران برچیده شود.
اما اینگونه نشد چرا که آزموده را آزمودن خطا است و بر اساس همین اصل ایران بار دیگر آزموده را آزمود و خسارت محض را تجربه کرد.
اکنون نیز با رویکردی که دولت دارد، به نظر می رسد که همچنان دوستدار مذاکره برای توافق است، اما با خریدن زمان سعی دارد تا آن را تا زمان انتخابات مجلس شورای اسلامی که در اسفند ماه امسال برگزار می شود، بکشاند و حتی اگر توان آن را داشته باشد این موضوع را تا انتخابات ریاست جمهوری 1400 نیز ببرد.

اما اگر در این مدت بار دیگر توافقی انجام شد باید بگوییم خدا سومی را به خیر کند! چرا که از دو توافق پیشین، ایران نه تنها خیری ندیده بلکه شّر رسیده است، و سومی آن قطعاً از دو دیگر بدتر خواهد بود.

 


افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.