کد خبر: 170927
اتاق خبر 24 گزارش می‌دهد

خروج از ان‌پی‌تی یکی از گزینه‌های ایران/ چرا نپیوستن به اف‌ای‌تی‌اف نه؟!

پیمان منع گسترش تسلیحات هسته ای در رژیم شاه به امضا رسید و اکنون نیز جمهوری اسلامی ایران به آن پایبند است.
به گزارش خبرنگار اتاق خبر 24

هر چند جمهوری اسلامی ایران در فعالیت های صلح آمیز هسته ای خود هیچگاه در پی ساخت سلاح هسته ای نبوده است، اما با توجه به بدعهدی هایی که غرب و آمریکا در قبال جمهوری اسلامی ایران داشته برخی از پیمان ها و قراردادهایی که در دوران رژیم شاه امضا شده می تواند در گزینه های خروج ایران قرار داشته باشد.

«ان پی تی» یک پیمان یکطرفه برای کشورهای برخوردار از سلاح هسته ای است، به واقع کشورهای دارای فناوری و سلاح هسته ای این قابلیت را برای خود انحصاری کرده و دیگر کشورهای دینا حق دستیابی به آن را ندارند.

البته 5 کشور عضو شورای امنیت سازمان ملل استثناء هایی را نیز در نظر گرفته اند همچون رژیم اسرائیل که سلاح هسته ای دارد اما عضو ان پی تی نیست.

آمریکا، حامی اصلی رژیم صهیونیستی، فناوری هسته ای را در اختیار این رژیم قرار داد و اجازه ساخت سلاح هسته ای را نیز برای آن صادر کرد.

اما ان پی تی یا همان منع گسترش تسلیحات هسته ای چه می گوید؟

پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای، که مخفف انگلیسی آن ان پی تی می شود، در دوران جنگ سرد، در ژانویه ۱۹۶۷ برابر با سال ۱۳۴۷ به صورت محدود بین چند کشور جهان به امضاء رسید.

این پیمان کشورهای جهان را به دو دسته برخوردار از سلاح هسته‌ای و کشورهای غیر برخوردار از سلاح هسته‌ای تقسیم کرده است.

کشورهای برخوردار، شامل کشورهایی هستند که تا پیش از اول ژانویه ۱۹۶۷ برابر با ۱۱ دی ماه سال ۱۳۴۷ سلاح هسته‌ای را تولید و منفجر کرده باشند، طبق این تعریف چین، فرانسه، روسیه، انگلیس و آمریکا (اعضای دائمی شورای امنیت) به ‌طور رسمی دارای سلاح هسته‌ای شدند.

این 5 کشور برای خود قانونی را تنظیم کردند تا بتوانند از وجود سلاح هسته ای خود بهره ببرند، آمریکا پیش از تعیین چنین پیمانی در جنگ جهانی دوم از سلاح هسته ای علیه مردم ژاپن استفاده کرده بود.

اکنون این سلاح نامتعارف یکی از ابزارهای قدرت برای 5 کشور عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل شده است.

البته برخی دیگر از کشورهای دنیا همچون هند، پاکستان و کره شمالی نیز دارای سلاح هسته ای هستند و در پیمان منع گسترش سلاح هسته ای نیز عضویت ندارند.

بر اساس این پیمان کشورهای دارای سلاح هسته‌ای نباید به‌ طور مستقیم یا غیر مستقیم به کشورهای غیر برخوردار در راه تحصیل این سلاح کمک کنند و کشورهای غیر برخوردار متعهد می‌شوند تا در این راه تلاش نکنند.

بر اساس ماده ۴ پیمان منع گسترش سلاح هسته ای کشورهای برخوردار متعهد شده‌اند که فناوری هسته‌ای صلح آمیز را در اختیار غیر برخوردارها قرار دهند، اما عملاً اینگونه نشده است.

جمهوری اسلامی ایران یکی از کشورهایی است که پیمان منع گسترش سلاح هسته ای را امضاء کرده و این تعهد در زمان رژیم شاه انجام شده است، در آن زمان تنها اقدامی که کشورهای برخوردار از فناوری هسته ای برای ایران انجام داده بودند، ساخت نیروگاه هسته ای بوشهر بود که در آن زمان از پیشرفت قابل توجهی برخوردار نبود و پس از انقلاب به نتیجه رسید.

سایت هسته ای تهران نیز حکم یک سایت هسته ای تحقیقاتی را داشت و عملاً کشورهای برخوردار از فناوری هسته ای هیچ اقدام قابل توجهی برای پیشرفت هسته ای ایران انجام نداده بودند و به نظر هم نمی رسید که بخواهند انجام دهند.

حتی آمریکا که ایران را یکی از کشورهای همپیمان خود در منطقه می دانست و در ایران حضور و نفوذ زیادی داشت، هیچگاه در زمینه فعالیت های هسته ای به ایران کمک نکرد.

ایران توانست در شرایط انقلاب و جنگ که با تحریم های گسترده و شدید اقتصادی و سیاسی همراه بود، به فناوری هسته ای صلح آمیز دست یابد و این دستیابی برای کشورهای برخوردار از فناوری هسته ای، هم عصبانیت آنها را به همراه داشت و هم شگفت انگیز بود.

دنیا هیچگاه تصور نمی کرد که جمهوری اسلامی ایران با وجود تحریم های شدید اقتصادی، نظامی و علمی بتواند به فناوری هسته ای دست یابد و غنی سازی کند اما این کار با همت دانشمندان و متخصصین کشورمان به دست آمد.

بر اساس قوانین آژانس بین المللی انرژی اتمی و ان پی تی که ایران نیز عضوی از آن است، این سازمان و کشورهای برخوردار باید به کشورهایی که خواهان داشتن فناوری هسته ای صلح آمیز هستند، کمک کنند و در این زمینه آنها را همراهی کنند، اما هم آژانس و هم کشورهای برخوردار از فناوری هسته ای بر سر راه جمهوری اسلامی ایران مانع تراشی کردند.

با وجود همه موانع بزرگی که بر سر راه رسیدن ایران به فناوری هسته ای ایجاد شده بود، اما جمهوری اسلامی توانست به این دانش دست یابد.

بر اساس پیمان منع گسترش تسلیحات هسته ای، هر کشوری که داری فناوری هسته ای است و این پیمان را امضاء و اجرا کرده حق دارد در همه زمینه های هسته ای فعالیت کند و حتی غنی سازی با درصد بالا نیز داشته باشد اما اجازه ندارد که برای ساخت سلاح هسته ای اقدام کند.

بازرسان آژانس بین المللی انرژی اتمی نیز بر روند فعالیت های هسته ای کشورهای دارای فناوری هسته ای صلح آمیز نظارت کامل دارند و رصد می کنند.

اکنون با شرایطی که رفتارهای آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران به وجود آورده است، محمد جواد ظریف وزیر خارجه کشورمان که به آمریکا سفر کرده یکی از گزینه های ایران را خروج از ان پی تی اعلام کرده است.

شاید در نگاه اول چنین گزینه ای یکی از اقدامات قاطع ایران به حساب بیاید، اما آیا در این شرایط که جمهوری اسلامی ایران سال ها سعی کرده تا ثابت کند در پی ساخت سلاح هسته ای نبوده و نیست، اعلام چنین گزینه ای از مجموع گزینه های ایران برای پاسخ به اقدامات آمریکا مناسب است؟

حتی اگر از برجام هم خارج شویم اما در ان پی تی باقی بمانیم، بازتاب های منفی کمتری خواهد داشت چرا که خروج از این پیمان اینگونه تلقی می شود که ایران قصد دارد سلاح هسته ای بسازد در حالی که ایران در طی سال ها فعالیت هسته ای خود اگر قصد ساخت آن را داشت به راحتی می توانست سلاح هسته ای بسازد، اما چنین سیاستی در جمهوری اسلامی ایران وجود ندارد.

همه مناقشه ای که آمریکا، رژیم صهیونیستی و غرب به دروغ علیه جمهوری اسلامی ایران راه انداختند ادعای اقدام ایران برای ساخت سلاح هسته ای بود که هیچگاه هم نتوانستند اسناد و مدارکی ارائه دهند که ادعای آنها را ثابت کند.

دولت برای این که ایران به اف ای تی اف بپیوندد خود تأکید می کرد که نمیتواند تضمین دهد با پیوستن ایران به این سازمان، اوضاع بهبود می یاد اما میتوان بهانه را از دست آمریکا گرفت. اصرار آقای ظریف که در مجلس حاضر شده بود و چنین سخنی را گفت، اکنون با اعلام خروج ایران از «ان پی تی» یکی از گزینه های ایران، تناسب ندارد.

آیا خروج از ان پی تی برای ایران هزینه آور است یا نپیوستن به اف ای تی اف و اجرا نکردن کنوانسیون هایی که عملاً در صدد آن است تا بتواند دستان جمهوری اسلامی را از پشت ببنند؟

بودن ایران در ان پی تی هیچ هزینه ای نخواهد داشت اما خروج از آن قطعاً با پروپاگاندای آمریکایی و غربی برای جمهوری اسلامی ایران هزینه ساز خواهد بود، بهتر است در اعلام و انتخاب گزینه ها دقت بیشتری شود.


افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.