کد خبر: 164967
اتاق خبر 24 گزارش می‌دهد

آقای زنگنه چرا جواب تلفن را نمی دهند؟

ماجرای برجام را شاید بتوان با این ابیات از صائب تبریزی مقایسه کرد که سروده؛ «دست طلب چو پیش کسان می کنی دراز – پل بسته ای که بگذری از آبروی خویش.»
به گزارش خبرنگار اتاق خبر 24

همگان به خوبی میدانند که دست نیاز دراز کردن به سوی کسی، با سرافکندگی همراه است، برای همین است که گفته اند باید صورت را با سیلی سرخ نگه داشت تا نه تنها در و همسایه و دوست، بلکه از آنها مهمتر دشمن تصور نکند که اوضاع و شرایط وخیم است. هر چند وخیم هم نیست، ضعف مدیران است.

در ماجرای مذاکرات هسته ای سیاستمداران موافق مذاکره با آمریکا بر سر حق هسته ای کشورمان، بی گدار به آب زدند و خود را مشتاق نشان دادند که هر چه زودتر این موضوع با مذاکرات به سرانجام برسد.

هر چند از زبان مسئولین گرامی در دولت، خاصه شخص آقای رئیس جمهور و جناب وزیر خارجه آقای ظریف نیز اشتیاق به اندازه ای بود که طرف مقابل را هم به شک انداخت که آیا واقعاً قرار است با مذاکراتی که به توافق می انجامد تا این اندازه برای جمهوری اسلامی ایران گشایش ایجاد شود؟!

باید باور کرد و پذیرفت که مسئولین عزیز کشورمان پیش از آغاز مذاکرات هسته ای و در جریان آن، دستاوردهای بسیار بزرگی را برای توافق هسته ای طلب می کردند و آن را در افکار عمومی جامعه تبدیل به یک توقع وانتظار کردند، انتظاری که برآورده نشد.

ساده اندیشی است که اگر تصور کنیم یا برخی تصور می کردند که اگر به آمریکا امتیاز بدهیم، او نیز کوتاه خواهد آمد و تحریم های اقتصادی علیه جمهوری اسلامی را که غیر قانونی وضع کرده بود، لغو خواهد کرد.

همانگونه که پیش بینی می شد، آمریکا نه تنها تحریم های اقتصادی علیه ایران را لغو نکرد بلکه از برجام خارج شد و تحریم های اقتصادی دیگری را نیز وضع کرد.

آمریکا در واقع آن زمان که خود را مشتاق مذاکره و حل مناقشه بر سر فعالیت های هسته ای جمهوری اسلامی ایران نشان می داد، «درِ باغ سبز» را باز کرده بود تا ایران نیز مشتاق تر از او برای مذاکره شود.

همه وعده هایی که تیم هسته ای ایران و آمریکا دادند، بسیار شیرین و گوارا بود، آزاد سازی میلیاردها دلار از دارایی های بلوکه شده ایران و بازگرداندن آنها به کشور، برقراری مبادلات و مراودات بانکی، سرمایه گذاری خارجی در زمینه های گوناگون در کشور، رونق گرشگری، ایجاد اشتغال و بسیاری وعده های دیگر که هر فرد و جامعه ای را می تواند به طمع بیندازد.

اما در باره آن دلارهای بلوکه شده که از سوی مقامات آمریکا در یک جنگ روانی برای تخریب افکار عمومی کشورمان شکل گرفته بود، ارقام و اعداد گوناگونی گفته می شد، از 100 میلیارد دلار تا 20 میلیارد دلار در نوسان بود.

اما رقمی که به ایران بازگردانده شد رقمی بالغ بر 7 میلیارد دلار بود! و هنوز هم دارایی های ارزی ایران در آمریکا بلوکه است.

اما چرا نوشتار را با شعری از صائب تبریزی آغاز کردیم؟ برای این که به این بخش برسیم؛ آقای بیژن نامدار زنگنه وزیر نفت دولت تدبیر و امید سخنی گفته است که اگر نگوییم درد آور است، اما سرشکستگی را با خود دارد!

زنگنه وزیر نفت

وزیر نفت گفته: «بعد از تحریم، فقط ترکیه است که از جمع کشورهای اروپایی از ما نفت می‌خرد و با اینکه ۲ کشور اروپایی عملاً مجوز خرید نفت از ایران را دارند و ما بارها با آنها تماس گرفته‌ایم اما جواب تماس ما را نمی‌دهند.»

دو کشوری که آقای زنگنه به آنها اشاره می کند ایتالیا و یونان هستند که جواب تلفن های آقای زنگنه را نمیدهند!

یونان همان کشوری است که در زمان بحران اقتصادی، جمهوری اسلامی ایران با آن مدارا کرد و نفت را نسیه به او داد و گفت که هر وقت توان پرداخت داشتید پول نفت را پرداخت کنید.

اکنون یونان از وضعیت بحران اقتصادی تقریباً خارج شده است این که پول نفت ایران را پرداخت کرده یا نه بعید به نظر می رسد.

یکی از کشورهای اروپایی با یک بحران بی سابقه روبرو شده بود که حتی برخی از کشورهای اروپایی که دستشان به دهانشان می رسد و قدرت اقتصادی هستند، رغبتی به کمک به یونان یکی از کشورهای اتحادیه اروپایی نداشتند!

چنین تجربیاتی باید برای مسئولین درس عبرت شود، اگر به پیش بینی ها و هشدارهای منتقدین و مخالفین سیاست های مدارا و مذاکره دولت تدبیر و امید با غرب اهمیتی نمی دهند، در این آزمون و خطاها نباید متوجه شوند که آمریکا و اروپا غیر قابل اعتماد هستند؟!

آیا این که آقای زنگنه اعلام می کند این دو کشور حتی جواب تلفن های ما را هم نمیدهند، برای عزت و سربلندی ایران اسلامی سرشکستگی نیست؟

عزت ایران و ایرانی اجازه نمی دهد که یک کشوری همچون یونان و اروپا چنین رفتاری با کشورمان داشته باشد. اگر آنهایی که سبک و سیاق لیبرالی دارند، برایشان اهمیتی ندارد که دو کشور درجه چندم اروپا رفتاری دور از شأن جمهوری اسلامی ایران با آنها داشته باشند، اما مردم ایران هیچگاه نمی توانند رفتارهای تحقیر آمیز آنها را تحمل کنند.

رفتارهای تحقیر آمیز اروپا در بیانیه 12 بندی آنها به خوبی دیده می شود، آیا با این وجود باز هم صلاح است که برای مذاکرات درباره اینستکس، تیم مذاکره کننده به پاریس فرستاده شود تا چگونگی اجرای این پیشنهاد سخاوتمندانه! را بررسی کنند؟

ضعف دیپلماسی در دولت و وزارت خارجه به خوبی دیده می شود و همین ضعف است که باعث شده تا آمریکا و اروپا با گستاخی هر چه تماتر وقاحت سیاسی خود را نمایش دهند. تا زمانی که وزارت خارجه مشی انقلابی گری را در پیش نگیرد، باز هم باید شاهد رفتارهای تحقیر آمیز غرب علیه ایران اسلامی باشیم.

در 40 سالگی انقلاب آیا بیان اینگونه اتفاقات برای مردم خوشایند است؟


افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.