کد خبر: 154224
اتاق خبر 24 بررسی می کند ؛

چرا راهکار برای دولت پیوستن به کنوانسیون‎های بین المللی است؟

دلیل اینکه دولت تدبیر و امید با همراهی اصلاح طلبان خواهان پیوستن به کنوانسیون های بین المللی هستند چیست؟
به گزارش خبرنگار اتاق خبر 24

همگان ضعف در مدیریت دولت را قبول دارند، حتی حامیان و هواداران دولت آقای روحانی اعتراف میکنند که ضعف های دولت باعث شد تا اوضاع اقتصادی به شرایط کنونی کشیده شود.

انتقادات هواداران دولت تدبیر و امید تندتر و شدیدتر از انتقاداتی است که جناح رقیب می کند.

اما این که چرا دولت اشتیاق زیادی دارد تا به پیمان ها، کنوانسیون ها و قراردادهای بین المللی بپیوندد، پرسشی است که پاسخ آن از سوی دولتمردان شبهات را برطرف خواهد کرد.

از عمر دولت دوم تدبیر وامید کمی بیش از یکسال گذشته و تا پایان کار دولت آقای روحانی تا سال 1400 33 سال باقی است.

دولت تدبیر و امید در 5 سال گذشته برای اقتصاد کشور چه اقدام عملیاتی انجام داده یا تصمیم درستی را گرفته که باعث شده باشد که اوضاع اقتصادی، معیشت، اشتغال، تولید داخلی و ... بهبود یابد؟

توانایی دولت تدبیر و امید که با دابستگی به نتایج توافق هسته ای به میدان آمد و همه مشکلات را نیز به آن گره زد، همین است که می بینید.

دولت توان ارائه راهکار برای برون رفت از شرایط موجود را ندارد به همین خاطر است که به کنوانسیون هایی متوسل می شود که گمان میکند با وجود آنها، اگر گرهی از مشکلات کشور باز نشود، گره دیگری به مشکلات زده نخواهد شد.

چنین تحلیلی دولت را به سمتی هدایت میکند تا با انجام مذاکره با کشورهایی که با جمهوری اسلامی دشمنی دارند، مشکلات را حل کند.

مذاکرات هسته ای با همین دیدگاه انجام شد و سرانجام به توافق هسته ای رسید، اما آیا از این توافق، ایران نفعی هم برد؟

شاید ادعا شود که توافق هسته ای باعث شد تا چهره آمریکا در دنیا شناخته شود، منزوی گردد و حتی کشورهای همپیمان او نیز مقابل آمریکا بایستند.

اما آیا هدف برجان این بود؟ یا این که قرار بود با برجام مشکلات اقتصادی حل شود؟

اکنون نیز لوایحی از سوی دولت به مجلس ارائه شده که دلیل آن به موضوع برجام باز می گردد، به این معنا که از یک سو دولت و حامیان او در پی آن هستند تا با کنوانسیون های بین المللی که بیشتر در زمینه مالی است، مشکلات اقتصادی را بر طرف کنند و از سوی دیگر بهانه را از دست آمریکا بگیرند.

چنین رویه ای به تعبیری از چاله به چاه افتادن است، در واقع دولت همان راهی را میرود که آمریکا خواهان آن است.

ایالات متحده با همپیمانان خود قواعد و قوانینی را تهیه کرده اند که با اعمال آنها، قصد دارند کشورهای جهان را در خود هضم کنند.

جمهوری اسلامی ایران 40 سال است که با این هژمونی مبارزه و مقابله کرده است و اجازه نداده که سیاست های آمریکا و جهان سلطه که در قالب قوانین بین المللی ارائه می شود، پیاده شود.

اما اکنون ما به دست خودمان در حال پیوستن به قوانین و کنوانسیون هایی هستیم که قطعاً همچون توافق هسته ای دست و پای جمهوری اسلامی ایران را میبنند، شاید به این امید که بهانه دست آمریکا نباشد.

چنین سیاسی از سوی دولت تدبیر و امید، را اگر با تعبیر دیگری ندانیم، میتوانیم بگوییم که دولت هیچ برنامه ای برای اداره کشور بر اساس داشته های درونی ندارد که به چنین لوایحی متوسل شده است.

در صورتی که اگر همت خود را به جای این که پای مذاکره و بحث و گفت وگو بر سر برجام، یا کنوانسیون هایی که یک به یک در مجلس در حال تصویب است میگذاشت، به مسائل داخلی، اقتصادی مقاومتی، حمایت از کالای ایرانی، تکیه بر مردم و همه نیروهای کشور میگذاشت، نتیجه را زودتر دریافت می کرد.

در این راه قطعاً انقلابیون و مدیران جهادی که در کشور تعدادشان کمهم نیست، پیشقدم میشدند و به یاری دولت می شتافتند. 

دولت تدبیر و امید این راه را برگزیده، اما دولت بعدی با این همه تعهداتی که دولت آقای روحانی به دیگران داده چه باید بکند؟


افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.