چهارشنبه, 4 مهر 1397 :: Wednesday, 26 September 2018
کد خبر: 132358

رمز گشایی از زبان بین المللی دیپلمات ها

همانطور که ادبیات جمع دوستانه، جمع خانوادگی، گروه های دانشجویی، افراد همکار و ... بین هم متفاوت است و هر کدام از اصول خاصی ولو نانوشته پیروی میکند، اصول رفتار دیپلماتیک بین مسئولین کشورهای مختلف با هم قواعد مشخصی دارد.
رمز گشایی از زبان بین المللی دیپلمات ها به گزارش خبرنگار اتاق خبر 24

همانطور که ادبیات جمع دوستانه، جمع خانوادگی، گروه های دانشجویی، افراد همکار و ... بین هم متفاوت است و هر کدام از اصول خاصی ولو نانوشته پیروی میکند، اصول رفتار دیپلماتیک بین مسئولین کشورهای مختلف با هم قواعد مشخصی دارد.

در سال های اخیر با گسترش دانش سیاسی مردم و رصد دقیق تر اخبار و رفتار مسئولین به واسطه قوت گرفتن شبکه های اجتماعی، گاهی اوقات حاشیه هایی از دیدار های خارجی مسئولین کشورمان ایجاد شده است که بد نیست با اشاره به خاستگاه آن قضاوت صحیح تری داشته باشیم.

در عرف و مناسبات دیپلماتیک نیز جلسات رسمی و غیر رسمی تابع اصول و آداب تشریفات دیپلماتیک هستند که در طول زمان و با گسترش مراودات بین دولت‌ها و محافل سیاسی شکل گرفته‌اند. این مسائل شاید به ظاهر کم اهمیت جلوه دهند ولی می‌توان گفت که رعایت آن‌ها در نظر مقامات رسمی و سیاسی الزامی و به صورتی نظاممند و نهادینه شده است. زیرا مسائل تشریفات مسایلی مربوط به شئون دولت ومقامات است و به دلیل حاکمیت برابر کشور‌ها باید به صورت متقابل انجام شوند و آنقدر اهمیت دارند که در همه کشور‌ها دانش آن را فرا می‌گیرند.

در اجتماعات انسانی از گذشته‌های دور ارتباطات، مناسبات و مراودات تحت الشعاع آداب و رسومی بوده است که در طول زمان تشکیل و تکوین یافته‌اند و تبعیت یا عدم پیروی از آن‌ها بستگی به نزاکت و شخصیت اجتماعی افراد و گروه‌ها داشته است. و گاهی عدم رعایت این آداب، ناهنجاری اجتماعی محسوب می‌شده و سرزنش‌هایی نیز بهمراه داشته است که نشان از اهمیت و ضرورت آن است.

بهتر است کمی در مورد ادبیات رفتارهای دیپلماتیک بدانیم.

 

 

اصول رفتار دیپلماتیک

رعايت قواعد برخورد، در روابط بين انسانها از اهميت بالايي برخوردار است. هنگامي که اين دو انسان بهعنوان نمايندگان دو کشور با يکديگر ملاقات داشته باشند، اين موضوع اهميت دو چنداني مييابد.

رفتار و منش دیپلماتیک از دیرباز تاکنون تابع تشریفات، مقررات و اصولی بوده است. مبنای کلی این اصول را در چند نکته می توان خلاصه کرد، از جمله؛ برابری ذاتی دولت ها و احترام متقابل، رعایت نزاکت و احترام متناسب میزبان و میهمان، رعایت سطح و شأن هر یک از طرف های رابطه، تعیین وظایف کارگزاران مراسم و تشریفات به شکلی که مانع از سوء تفاهمات شود و بالاخره تسهیل وظایف نمایندگی برای دیپلمات ها.

 

آداب غذا خوردن

در عرصه دیپلماسی بین المللی هیات میزبان قبل از مذاکره مهمان را به ناهار و شام کاری دعوت می کند و از نحوه غذا خوردن او نتیجه می گیرد که با چه تاکتیکی باید مذاکره کند. دسته فنجان را باید به همان سمت که بالا می بریم، پایین بگذاریم. یکی از آداب غذا خوردن در مراودات اجتماعی این است که وقتی کسی بر سر میز غذا مورد خطاب قرار می گیرد باید دست از خوردن بکشد و به حرف های او گوش کند.

 

وعده های غذایی

این وعده ها هم تشریفات خاص خودش را دارد. صبحانه هفت صبح سرو می شود و معمولا یک ساعت و نیم به طول می انجامد. ناهار رسمی یک تا سه بعدازظهر و شام اول هفت تا 9. شام دوم 9 تا 11 شب.

 

آداب نشستن سر میز مذاکره

ممکن است روسای هیات میزبان و مهمان رو به روی هم یا کنار هم بنشینند که هر کدام ضابطه خاصی دارد اما اگر کنار هم می نشینند یکی از ضوابط محکم آن این است که قرار است که رییس هیات مهمان حتما باید دست راست میزبان بنشیند. تا زمانی که روسای دو هیات بر سر میز شام نشسته اند، هیچ کس بدون مجوز از رییس خود نباید میز را ترک کند.

مردان نباید کت شان را دربیاورند. هیچ کس نباید با تلفن همراه مشغول مکالمه باشد. هیچ کس نباید مشغول خواندن کتاب و روزنامه شود. مردان نباید تلفن و دیگر ملزومات خود را روی میز بگذارند یا اینکه زنان کیف خود را از دسته صندلی آویزان کنند. کسی نباید مشغول تعمیرات زیبایی شود؛ موهای خود را شانه کند. عطسه کردن و دست به دست کردن نمک و فلفل و خلال کردن دندان هم هر کدام تشریفاتی دارد.

 

زبان بدن در مذاکرات

کلمات در مذاکرات فقط هفت درصد پیام را منتقل می کنند، 38 درصد را آهنگ صدا و 55 درصد را زبان بدن به نمایش درمی آورد. برخی از حرکات بدن بخصوص حرکات صورت و چشم، اگر عمدی انجام شود می تواند تعبیر بی ادبانه ای داشته باشد.

اگر کسی دارد با شما صحبت می کند و شما نگاه تان را از او بگیرید به این معنی است که نمی خواهید حرف او را بشنوید.

از سر بینی نگاه کردن نشانه تحقیر است. در آمریکا و اروپا باید در طول گفتگو دو سوم زمان را به چشم های طرف نگاه کنید تا باور کند که صداقت دارید.

 

آداب حرکات پاها

در بسیاری از کشورها، پا عضو ناظر بدن است؛ مثلا ژاپنی ها دوست ندارند چیزی را با پا به آنها نشان دهند یا از آن طرف، اوباما همیشه در دیدار با مقامات کشورهای آسیایی پا روی پا می اندازد که این نشان از اقتدار او در مذاکره است.

 

رنگ لباس های مذاکره کنندگان

آداب تشریفات برای هر رنگ و هر لباسی تعریفی مشخص دارد. در صحنه بین المللی کت و شلوار سرمه ای رنگ اقتدار و صداقت و اعتماد است. روانشناسان می گویند که آدم های باهوش سرمه ای می پوشند.

در مذاکره تا وقتی افراد نشسته هستند باید دکمه های کت شان باز باشد اما وقتی بلند می شوند، باید دکمه ها را ببندند.

 

آداب تقدیم سوغاتی

در تقدیم سوغاتی، آداب کشورها را باید در نظر گرفت. ارزش تجاری هدیه ای که به صورت سوغاتی به کارمندان دولتی داده می شود، نباید بیشتر از پنجاه دلار باشد. در مورد سران کشورها هم غالبا سوغاتی هایی با سقف ارزش تجاری سیصد دلار اهدا می شود. این هدایا نباید پنهانی اهدا شوند تا شکل رشوه به خود بگیرند.

سوغاتی باید با بسته بندی شکیلی مطابق با فرهنگ کشور مقابل ارائه شود؛ مثلا بسته بندی سیاه و بنفش برای چینی ها مفهوم مرگ و نیستی را تداعی می کند. یا در ژاپن، هدایای چهارتایی نشانه مرگ است! باید مراقب بود که حدود مسائل انسانی هم در این هدایا رعایت شود.

 

آداب دست دادن دیپلمات ها

در جلسات بین المللی، مقام بالاتر دست خود را جلو می آورد. دست ها باید خشک باشند و تا وقتی که دست دهنده دست خود را پس نکشیده، دست دادن باید ادامه پیدا کند.

 

 

*** در چند خط گذشته راجع به آدام نشستن در جلستان دیپلماتیک نوشتیم. اما به خاطر بهانه خاص نگارش این گزارش بهتر است در این باره بیشتر پرداخته شود.

وقتی در جایی برای مذاکره می نشینید نباید در صندلی تان فرو بروید چون نشانه ضعف است. به حرکت طرف مقابل نگاه کنید و سعی کنید رفتارتان مثل او باشد. اگر طرف مقابل تان به جلو خم شده و حالتی صمیمی دارد، شما هم حالت صمیمی تری به خودتان بگیرید اما اگر ژست گرفته و به شکل خاصی نشسته که باعث تحقیر است، شما هم می توانید مثل خود او بنشینید. البته حواس تان باشد که فقط دو فرد هم رده می توانند با یکدیگر مقابل به مثل کنند؛ مثلا یک سفیر نمی تواند رفتار رییس جمهور کشور دیگر را تلافی کند.

* نشستن ها در مراسم رسمی

در مراسم یا دیدارهای رسمی، افراد مهمتر در سمت راست مذاکره کننده ارشد می نشینند و قسمت سمت چپ، مخصوص کسانی است که به اوضاع منطقه تسلط بیشتری دارند. مثلا وقتی رییس جمهوری کشورمان برای شرکت در یک برنامه رسمی به کشوری دیگر می رود، وزیر امور خارجه سمت راست او می نشیند تا اوضاع جهان را به رییس جمهوری یادآوری کند. در سمت چپ هم کسانی مثل سفیر کشور میزبان حضور دارند تا شرایط منطقه را به اطلاع رییس جمهوری برسانند. البته معمولا کسی با رییس جمهور حرف نمی زند و برای او یادداشت می نویسد.

* پا را روی هم بیندازیم؟

انداختن پاها روی هم به شکلی که تخت کفش تان رو به طرف مقابل باشد، نوعی بی احترامی تلقی می شود و طرف مقابل حق دارد آن را به شیوه دیپلماتیک پاسخ دهد. رده بندی هم در این موضوع مهم است. مثلا یک وزیر حق ندارد جلوی رییس جمهور پایش را روی هم بیندازد. در ضمن در هر صورتی باید تخته زیر کفش هایتان کاملا تمیز باشد.

 

 

سفر وزیر خارجه فرانسه به ایران

ژان ایو لودریان، وزیر خارجه فرانسه پس از سفر به ایران، روز دوشنبه ۱۴ اسفند با محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه کشورمان دیدار و گفت‌وگو کرد. لودریان پیش از دیدار با محمدجواد ظریف با علی شمخانی دبیر شورای عالی امنیت ملی کرد . ژان ایو لودریان در ادامه دیدارهای خود با مقامات ایران با حسن روحانی رییس‌جمهور دیدار و نیز با حضور در موزه ملی ایران از موزه لوور فرانسه در ایران بازدید کرد و این موزه را به صورت رسمی افتتاح نمود.

اما این دیدار ها بدون حاشیه نبود. عده ای معتقدند که نوع نشستن وزیر خارجه فرانسه در مقابل حسن روحانی طبق اصول دیپلماتیک محترمانه نبوده است.

275535_194.jpg

از طرفی واکنش وزیر امور خارجه ی کشورمان، دکتر ظریف با رفتاری شبیه به همتای فرانسوی خود، حرکت قابل تحلیلی کرد که حتما توسط جمع دیپلماتیک دیروز معنای آن دریافت شده است.

148587044782230300.jpg

همچنین پوشش علی شمخانی در دیدار با وزیر خارجه فرانسه حاوی پیام هایی بوده است که باید کارشناسان مربوطه از آن رمز گشایی کنند.

thumbs_b_c_ae80ab9b8e6663a1ae66bc700e83aa65.jpg

 

البته این نکته را هم نباید فراموش کرد که با وجود اهمیت امر تشریفات و رفتارها در مناسبات بین المللی، اینکه گاه ناظران روابط دیپلماتیک می کوشند از خلال یک عکس از جلسه مذاکره یا چند ثانیه فیلم از کار دیپلمات ها قضاوت هایی در خصوص نوع رابطه طرف های مذاکره ارائه دهند می تواند گمراه کننده باشد. واقعیت آن است که سیاستمداران و دیپلمات ها در تمامی موقعیت ها موظف به رعایت یک نوع تشریفات نیستند.

مذاکره کنندگان هم مثل هر کس دیگر هنگام «کار» ممکن است (برای مثال) کت خود را در بیاورند، چای بنوشند، در اتاق یا بیرون از اتاق قدم بزنند و عمداً از فضای رسمی خارج شوند. به عنوان مثال شاید مردم عادی و رسانه ها صحنه ریختن چای توسط یک وزیر برای کارشناس هیأت خود یا هیأت مقابل در خلال مذاکرات را ندیده باشند، ولی این اتفاقی است که مکرر می افتد و موضوعی غیر عادی نیست.

انتهای پیام

اتاق خبر انتها

افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
x