چهارشنبه, 4 مهر 1397 :: Wednesday, 26 September 2018
کد خبر: 132130
سرگذشت پست الکترونیکی

به مناسبت درگذشت "مستر اَت‌ساین"

یکی از اولین و مهمترین فرایندهای بشری که درگیر تکنولوژی شد و تغییر اسلوب داد پدیده ای بود به نام "نامه".  نامه ی مکتوب که زمانی جدی ترین ابزار ارتباطی بین آحاد بشر محسوب می شد جای خودش را بعد از یک تحول تکنولوژیکی به نامه الکترونیکی داد.
به مناسبت درگذشت به گزارش خبرنگار اتاق خبر 24

یکی از اولین و مهمترین فرایندهای بشری که درگیر تکنولوژی شد و تغییر اسلوب داد پدیده ای بود به نام "نامه".  نامه ی مکتوب که زمانی جدی ترین ابزار ارتباطی بین آحاد بشر محسوب می شد جای خودش را بعد از یک تحول تکنولوژیکی به نامه الکترونیکی داد. امروز سالگرد درگذشت مخترع ایمیل است و به همین بهانه از وی و اختراع سرنوشت سازش خواهیم نوشت.

 

«ری تاملینسون» که بود و چه کرد؟

ری تاملینسون در 23 آوریل سال 1941 در شهر نیویورک بدنیا آمد. اما خانواده وی بعد از تولدش به حومه شهر نیویورک نقل‌ مکان کردند. وی تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه Broadalbin به پایان رساند

تاملینسون در سال ۱۹۶۳ به عضویت کمپانی IBM درآمد اما شاید کمتر کسی فکرش را می‌کرد روزی برسد که او سرویسی را طراحی کند که به کاربران این امکان را می‌دهد بین دو شبکه مختلف به ارسال پیام های متنی بپردازند.

تاملینسون اسطوره دنیای کامپیوتر به شمار می‌رود و کسی است که برای نخستین بار ایمیل را اختراع کرد تا کاربران بتوانند بین دو میزبان اینترنت متفاوت به ارسال پیام بپردازند. وی در 5 مارس 2016 بر اثر یک حمله قلبی مشکوک درگذشت.

تاملینسون پس از به عضویت درآمدن IBM در سال ۱۹۶۳ میلادی، برای گرفتن مدرک کارشناسی ارشد مهندسی برق در سال ۱۹۶۵ به دانشگاه فنی ماساچوست آمریکا رفت. چند سال بعد او در شرکت مهندسی بولت برانک و نیومن (BBN) جایی که وی کمک به توسعه سیستم عامل TENEX کرد مشغول به کار شد. سال ۱۹۷۱ و در حالی که وی همچنان فعالیت خودش را در کمپانی BBN ادامه می‌داد، توانست نخستین اپلیکیشن ارسال ایمیل بین شبکه‌های مختلف اینترنت که آن زمان APRANET نام داشت را طراحی و پیاده سازی کند. تاملینسون درباره نخستین ایمیل خود می‌گوید:

نخستین پیام ارسالی بین دو ماشین بود که به معنای واقعی چند کلمه در کنار یکدیگر ارسال شد. در آن زمان اتصال تنها از نوع فیزیکی بود که از طریق APRANET قابل اجرا بود. او جهت آزمایش تعدادی ایمیل را از یک ماشین به یک ماشین دیگر خودش فرستاد. این پیام ها چندین کلمه بودند که به صورت آزمایشی در کنار یکدیگر قرار داشتند. به عنوان مثال مانند کلمه QWERTYUIOP  بودند. زمانی که از کارکردن این برنامه مطمئن شد، یک پیام به بقیه اعضای گروه فرستاد و چگونگی ارسال پیام بر روی شبکه را به آنها توضیح داد. اینگونه بود که ایمیل شکل گرفت.

لازم به ذکر است که ایمیل، اولین سرویس پیام رسان در اینترنت نبوده است. پیش از آن نیز تلاش هایی برای به اشتراک گذاری متن از طریق شبکه جهانی شده بود ولی آقای تاملینسون دستور SNDMSG را به ثبت رساند که تفاوت اش با نسل های پیشین، این بود که می توانست ایمیل را در قالب یک فایل برای سایر کامپیوترها ارسال کند.

پس از انتخاب کارکتر @ به عنوان جدا کننده نام کاربری و نام سرویس دهنده، این علامت ناشناخته تبدیل به یک نماد بین المللی شد؛ تاملینسون می گوید به این علت کارکتر @ را برای استفاده در ایمیل انتخاب کرده که کاملا بی مصرف به نظر می رسیده است.

آقای تاملینسون در سال ۲۰۰۹ و در جریان یک مصاحبه، درخصوص اولین ایمیل ارسال شده گفته بود: «اولین ایمیلی که ارسال شد را به راحتی می توان فراموش کرد، و به همین دلیل، فراموش هم شد.» وی بیان کرده بود اولین ایمیل، کپی برخی متن های جسته گریخته و بی اهمیت بوده اند و به همین دلیل متن نخستین پیام الکترونیکی ارسال شده، در تاریخ ثبت نشده است.

علاوه بر آن ایده استفاده از علامت اختصاری استاندارد ایمیل‌ @ جهت تفکیک نام کاربران و دامنه نیز توسط تاملینسون بود که شکل گرفت. درحال حاضر نیز ما شاهد گسترش  استفاده از علامت @ در ایمیل‌ها،  قبل از حساب‌های کاربری توییتر و اکثر سرویس‌های اینترنتی هستیم.

ری تاملینسون، نمادی را در دنیای تکنولوژی رایج کرد که احتمالاً تا مدت‌ها پس از او زنده خواهد ماند و استفاده‌ گسترده از علامت @ به عنوان نماد دنیای مدرن، شاهدی بر این پیش گویی است.

 

 

افتخارات مخترع ایمیل

دریافت جایزه ی George R. Stibitz Computer Pioneer Award موزه کامپیوتر آمریکا در سال 2000.

دریافت جایزه ی Webby Award از طرف آکادمی بین‌المللی هنرهای دیجیتال برای یک عمر دستاورد علمی در سال 2001.

دریافت جایزه از طرف مجله ی دیسکاور در سال 2002.

دریافت جایزه ی اینترنتی IEEE در سال 2004.

در سال 2009، او همراه با مارتین کوپر به طور مشترک جایزه شاهزاده آستوریاس (Prince of Asturias Laureate)را دریافت کرد.

به ثبت رسیدن نام او در تالار مشاهیر اینترنت در سال 2012 .

 

 

سیر تحولات پست الکترونیکی

بشر همواره علاقه و آرزوی وافری به ایجاد ارتباطات داشته است. در دوران قدیم این آرزو می توانست به شكل كلمات و یا نوشته هایی باشد. اگر ارتباط با دور دستها لازم بود, به عنوان مثال اگر دو محل به طور فیزیكی با هم نبودند, آن زمان پیامها باید بوسیله یك پیغام رسان حمل یا فرستاده می شد.

مثالهای روشهای اولیه انتقال پیام به دور دستها در انتقال پیام,طبل جنگ و یا علامت دادن بوسیله دود می باشد. این روشها به نحوی فاقد امنیت و خصوصی بودن است.

اگر ایمیل بعنوان انتقال پیام به صورت الكترونیكی تعریف شود بنابر این اولین پیام ایمیل باید در قرن گذشته با پیامهای تلگرافی بوسیله ی سیم و انتقال بوسیله ی كد مورس از طریق راههای هوایی شروع شده باشد. شبكه تلكس وابسته به شبكه تلفن بود و دستگاههای تلكس می توانست با هر دستگاه تلكس دیگری در مقیاس جهانی تماس بگیرد و یا ارتباط برقرار كند.

از آن جهت كه دستگاههای فرستنده و گیرنده كار تایید و شناسایی را انجام می دادند تلكس امنیت خوبی داشت. نصب خط تلكس نسبتا گران می باشد و هزینه ارسال پیامها بر اساس حجم اطلاعات به عهده فرستنده می باشد.

در طول دهه ی 1960 و 1990 بسیاری از شركتها كه در حال استفاده از كامپیوتر های بزرگ (main frame) و كامپیوترهای كوچك بودند , از امكانات email هم در آن سیستم ها استفاده می كردند, این كار استفاده كنندگان ترمینالهای الحاقی به آن سیستم ها را قادر می ساخت كه پیامهایی به یكدیگر بفرستند, با اتصال سیستم های مركزی (hosts) شركتها به دفاتر فرعی شان , كاركنان قادر بودند كه به دیگر كاركنان شركت در سر تا سر دنیا ایمیل بفرستند.

بر طبق این اطلاعات اولین پیام ایمیل توسط شبكه آرپانت در سال 1971 ارسال شد. اواخر سال 1970 و اوایل سال 1980 زمان رشد كامپیوتر های شخصی (apple macintosh 1984,ibm pc 1983,apple ii 1978) بود كه در برگیرنده تكنولوژی جدید ایمیل بود. بعضی از این سیستمها , به شكل ( dial – up) بودند , مانند: apple link, compuserve one to one tlecom gold, easy link,mci mail) و غیره. جهت ارسال پیام بین دو نفر لازم بود كه این دو نفر مشترك سیستم باشند.سیستمهای اختصاصی ، پیامها را از یك سیستم به سیستم دیگر نمی فرستاد یا معاوضه نمی كرد, یا برای تعداد كمی از این سیستمها كه این كارها را انجام می داد غیر قابل اعتماد بود, كه دلیلی برای شكست احتمالی بیشتر این سیستمها شد. در همان زمان شركت ها و طرفداران آنها , سیستم های تابلو اعلانات (bbs) را تنظیم كرد.

ایمیل، شاید از محبوب‌ترین و البته قدیمی‌ترین دستاوردهای اینترنت است. سرویس‌های پست الکترونیکی به طور مداوم از یک سرویس پست الکترونیکی ابتدایی که وجود آن در هر گونه رایانه متصل به اینترنت، مکمل یک سرویس‌گیرنده رومیزی بود، به یک سرویس پست الکترونیکی کامل که می‌توان به عنوان یک حساب اولیه به آن اتکا نمود تکامل یافته‌اند.

در مورد برخی سرویس‌ها، نشانی پست الکترونیکی به عنوان هویت دیجیتال شما نیز عمل می‌کند که امکان دسترسی به ابزارهای آنلاین مبتنی بر وب نظیر تقویم آنلاین یا گفتگوی تصویری را که ارائه‌دهنده پست الکترونیکی ایجاد کرده است فراهم می‌سازد.

جی‌میل کار خود را به عنوان یک سرویس دعوتی در ۱ آوریل سال ۲۰۰۴ آغاز کرد. یکی از مزایای مهم این سرویس از بدو تأسیس تاکنون ارائه مکالمه‌های پست الکترونیکی زنجیره‌ای بوده است، به طوری که همه پیام‌های مرتبط با یکدیگر انباشته می‌شوند.

جی‌میل سرانجام در ۱۴ فوریه سال ۲۰۰۷ به همگان عرضه شد. گوگل برای ارتقای دسترس‌پذیری، IMAP (قرارداد پیام‌گزینی) رایگان را در اکتبر سال ۲۰۰۷ عرضه نمود.

IMAP امکان برقراری ارتباط دو طرفه بین سرویس‌گیرنده رومیزی و پست الکترونیکی را فراهم کرد تا همه چیز بین دستگاه‌ها همگام‌سازی شود.

Gmail Labs (آزمایشگاه جی‌میل) یکی از ویژگی‌های اولیه (۶ ژوئن سال ۲۰۰۸) و بی‌نظیری بود که به جی‌میل افزوده شد.

جی‌میل همیشه سعی کرده است که نیازهای فزاینده ذخیره‌سازی پست الکترونیکی را برآورده سازد (کاربران، شمارنده ظرفیت روزانه را به یاد دارند) و گوگل در آوریل سال ۲۰۱۲ محدودیت ذخیره‌سازی را به ۱۰ گیگابایت افزایش داد.

نشانی پست الکترونیکی جی‌میل اکنون برای سرویس‌های متنوع گوگل نظیر Google Docs به یک گذرنامه و برای Google Drive در دستگاه‌های آندرویید به یک شناسه تبدیل شده است.

جی‌میل اکنون به خودی خود به عنوان محل ذخیره مخاطبین، ورودی‌های تقویم و کارهایی که در تبلت یا تلفن هوشمند آندرویید خود ایجاد می‌کنید، عمل می‌کند. گوگل اخیراً اعلام کرد که کاربران جی‌میل و Google Wallet می‌توانند (بدون پرداخت هزینه سرویس) با استفاده از جی‌میل از طریق کلیک کردن روی دکمه Attach Money (ضمیمه کردن پول) پول ارسال نمایند.

 

سرویس یاهو میل که در اصل شرکت Four۱۱ آن را تحت عنوان RocketMail ایجاد کرده بود (و شرکت یاهو آن را در سال ۱۹۹۷ به مبلغ ۹۲ دلار خریداری کرد) در ۸ اکتبر سال ۱۹۹۷ کار خود را آغاز کرد.

یاهومیل در آغاز امکان ذخیره‌سازی تا ظرفیت ۳ مگابایت را فراهم می‌کرد. این سرویس همچنین از چند گزینه متنی پشتیبانی می‌کرد. می‌توانستید اسناد HTML و نیز فایل‌های چندرسانه‌ای صوتی و تصویری را ارسال و دریافت کنید.

در سال ۱۹۹۸، Yahoo! Address Book (فهرست نشانی یاهو!) با یاهومیل ادغام شد. در آن زمان، فهرست نشانی یاهو! از این نظر ارزشمند بود که می‌توانست به طور مستقیم برای مخاطبین شما نامه الکترونیکی ارسال کند.

در سال ۲۰۰۲، یاهو! گزینه Yahoo! Mail Plus را معرفی کرد. سرویس دارای هزینه آن (۹۹/۲۹ دلار در سال) امکان ارسال نامه‌های الکترونیکی با پیوست‌های ۱۰ مگابایتی و پیوست کردن حداکثر ۱۰ فایل در هر نامه الکترونیکی را میسر کرد، POP Access and Forwarding (دسترسی و ارسال پروتکل اداره پست) را فراهم کرد و امکان دسترسی به نامه‌های الکترونیکی را برای دسترسی آفلاین میسر ساخت. این سرویس همچنین امکان ذخیره‌سازی تا ۲۵ مگابایت را فراهم نمود.

نسخه اصلی بعدی یاهومیل در ژوئن سال ۲۰۰۴ عرضه شد. یاهو! ظرفیت ذخیره‌سازی نسخه رایگان یاهومیل را به ۱۰۰ مگابایت افزایش داد، در حالی که ظرفیت ذخیره‌سازی حساب‌های مشتریان یاهومیل پلاس به ۲ گیگابایت افزایش یافت. قابلیت‌های جستجو نیز برای آسان‌تر کردن مدیریت تاریخچه نامه‌های الکترونیکی ارتقا یافت.

یاهو! برای رقابت بهتر با جی‌میل و هات‌میل، سرویس پست الکترونیکی خود را در سال ۲۰۰۶ بازسازی کرد. از جمله ویژگی‌های جدید می‌توان به قابلیت کشیدن و انداختن، صفحه نمایش برای مشاهده پیام‌ها، قابلیت باز کردن همزمان چند پیام، تکمیل خودکار نشانی و یک قابلیت جستجو برای جستجو در میان عنوان، بدنه و پیوست نامه‌های الکترونیکی اشاره کرد.

در سال ۲۰۰۷، یاهومیل برای ادغام شدن با سرویس‌های همراه تلاش کرد؛ از جمله اینکه یک ویژگی را برای ارسال پیام‌های متنی رایگان به تلفن‌های همراه از طریق حساب یاهومیل افزود. یاهومیل امکان گفتگو با مخاطبین آنلاین که از طریق پیام‌رسان یاهو! یا پیام‌رسان ویندوز لایو متصل می‌شدند را فراهم کرد.

یاهو! در سال ۲۰۱۰ نسخه بتای دیگری را با یک واسط یکپارچه عرضه کرد که برای رایانه‌های رومیزی و دستگاه‌های همراه طراحی شده بود. یاهو! به شبکه‌های اجتماعی نیز متصل شد و امکان مشاهده و به‌اشتراک‌گذاری بهنگام‌سازی‌های توییتر و فیس‌بوک را میسر ساخت.

یاهو! در دسامبر سال ۲۰۱۲ طراحی یاهومیل را با یک واسط جدید تغییر داد که یک نمای هماهنگ را در دستگاه‌های دارای ویندوز ۸، iOS (سیستم عامل آیفون) و آندرویید ارائه می‌دهد. جدیدترین نسخه یاهومیل علاوه بر حفظ قابلیت‌های پیام‌رسانی فوری نسخه قبلی، امکان وارد کردن مخاطبین از فیس‌بوک، جی‌میل، اوت‌لوک و حساب‌های آنلاین دیگر را فراهم می‌کند.

 

 

ورود پست الکترونیکی به ایران

اواسط دهه ۱۳۷۰ هجری شمسی ایران نیز با این موج عظیم جهانی همراه شد و پای شبکه جهانی اینترنت و پست الکترونیکی نیز به داخل کشور راه یافت. اگرچه همیشه سرعت و قابلیتهای اینترنت در ایران چندین سال عقب تر از کشورهای حتی متوسط بود. در ایران شرکتهایی مثل شرکت ندا رایانه و شرکت پارس آن لاین از پایه گذاران نسل جدید ارتباطاط جهانی با ارائه سرویس اینترنی تلفنی یا Dial-Up و اینترنت آفلاین‚ سرویس پست الکترونیکی را به کاربران معرفی کردند. هرچند قیمت استفاده از این سرویس ها نسبت به در آمد متوسط جامعه بسیار زیاد بود و اغلب افرادی که از امکانات مالی خوبی بهره مند بودند توانایی استفاده از این سرویسها را داشتند.

کاربران مجبور بودند با استفاده از مودم های عموما اکسترنال (External) شماره سرویس دهنده مورد نظر را با استفاده از برنامه های اتصال شبکه ای از جمله نرم افزار پی. سی. انی ور (PCAnywhere) شماره گیری نموده و پس شنیدن بوقهای گوشخراش به شبکه محلی خود متصل بشوند. محیط کاربری با توجه به نبود سیستم عامل گرافیکی ویندوز(Windows)  تحت سیستم عامل داس (DOS) شرکت مایکروسافت اچرا می شد. گرافیک صفحه متنی و معمولا در سایز ۳۲۰ پیکسل در ۲۴۰ پیکسل با تعداد رنگ ۱۶ تا ۲۵۶ رنگ بود.

کاربران بطور آف لاین به سرویس پست الکترونیکی خود دسترسی داشتند. به این صورت که پست الکترونیکی توسط کاربر و در محیط شبکه محلی نوشته می شد. سپس شبکه محلی جداکانه به شبکه جهانی اینترنت متصل شده و نامه های الکترونیکی را ارسال می کرد. در مورد دریافت ایمیل نیز پروسه به همین صورت بود. کاربر به شبکه محصلی متصل می شد و در صورتیکه نامه الکترونیک دریافت شده بود از طریق شبکه محلی خود آن را به حساب خود انتقال داده و به صورت آف لاین به مشاهده آن می پرداخت.

در واقع این شبکه های محلی تلفنی اولین شبکه های اجتماعی کاربران بودند که برای اولین بار باعث شدند کاربران بدون اینکه شناخت فیزیکی از همدیگر داشته باشد به تبادل اطلاعات و تجربیات بین همدیگر بپردازند.

انتهای پیام

اتاق خبر انتها

افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
x